We zijn weer…

Stel… nu heb ik ik de regel weinig te stellen en wat ik te stellen heb stelt weinig voor. Neem nu bijvoorbeeld de afgelopen tijd. Was ik niet hier dan verkeerde ik elders en toen ik elders kwam te verkeren, verkeerde ik, juist door die omstandigheid, niet hier. Evenzogoed bleek telkens weer dat de aarde zich dar niets van aantrok, waardoor voor een zoveelste keer de dag geruisloos over ging in de avond en vervolgens de nacht. Ja inderdaad, de nacht. Om nu direct van een nacht te spreken…

Duisternis en schemering, een wakend oog en een wakend oor, een geluid, een fluistering, een knippering en heel in de verte… Dan opeens, gebeurt er niets. Wat, op zich verrassend kan zijn. Gespitst als de ander is op een omstandigheid die zich in een absurde werkelijkheid voordoet, kan het haast niet anders dan dat de realiteit dit keer met mij aan de loop gaat. Waardoor ik even het gevoel heb in een ander tijdperk te verkeren. Hetgeen direct dat onbestemde gevoel in mij van en bodem weet te voorzien. Alsof ik geland ben op aarde. Maar dit zal mijn verbeelding zijn die een loopje met me neemt. Zoals ik de afgelopen tijd ook een loopje heb genomen. Qua idee wat van heen naar weer. Door Cadier en Keer. Van Meerssen naar Aachen en van Maastricht naar Boppard.

En tussendoor enig verblijf in Alkmaar. Een dag of wat, een week of wat en dan worden maanden zomaar jaren. Een prent of wat, een plaat of wat, een beeld of wat en tussendoor wat indrukken. Deelbare indrukken. Vergeten indrukken. En alles wat zich daar dan weer tussendoor voordoet. Een winkel, een Laden, Spielzeug en dan weer wat boeken. Fotoboeken in niet te grote aantallen. Of een boekhandel met een uitgebreid aantal. Boeken die zich niet in een gemiddelde boekwinkel voordoen. Boeken waar je naar moet zoeken. En daar eenvoudig in een Regal. Waar ik dan weer, op mijn beurt, geen moer van snap. Want boeken kosten geld. Boeken nemen, relatief, weinig plaats in. Maar wanneer boeken op planken vele honderden meters aan wanden kleuren, kan het haast niet anders dan dat ik mij bevind in een gerenommeerde boekhandel. De Mayersche Buchhandlung in de Buchkremerstrasse 1 – 7 in Aachen. Alwaar Andreas Gurski zich bevindt. In een boek weliswaar, maar dan nog. Opdat ik zijn interpretatie van een schijnwerkelijkheid met mijn interpretatie van mijn werkelijkheid in een mijn onwerkelijkheid kan omzetten. De kleren van de kompels die ooit in de buurt van Kerkrade hun kloffie ten hemel lieten gaan. Ook daar zal ik nog beelden ten tonele gaan voeren. Al was het alleen maar opdat het bewijs van ons ‘dasein’ letterlijk onder de ogen van anderen kan komen…

Wasein und dasein. Zal waarschijnlijk ook niet gemeengoed zijn, geeft aan waar de zin ophoudt en de onzin verschijnt. Tenslotte heeft Alkmaar sinds kort een OpArt museum. Een museum waar illusies de boventoon voeren. Waar Escher een wezenlijke rol in speelt en waar het bedrog der gezichten verre gezichten dan wel vergezichten in een adem nar voren brengt. Hetgeen mij dan weer prikkelt om ook hier die eigen interpretatie wederom de ruimte te geven. Niet alleen omdat ik het belangrijk vind die bal te laten rollen, wat in het klein iedere dag zich in het groot voordoet, maar meer vanuit de gedachte dat klein en eren groot doet keren. Slaat wederom nergens op, maar ik houd het voor mogelijk dit toch gezegd te hebben!

Welkom terug voor een x-te keer. Ditmaal wat plaatjes die ergens op slaan. Ik hoop dat ik straks ook nog met plaatjes kom die nergens opslaan, opdat het wankele evenwicht, waardoor de gewichtigheid van grote luyden steeds luider klinkt het klootjesvolk op termijn weer op die plaats weet te zetten waar zij thuishoren. Met beide benen op de grond en enigszins gezapig in de klei. Juist dan weet iedereen weer waar hij dan wel zij thuishoort en zal het niet zo zijn dat stilettohakken de illusie van centimeters weten te handhaven! Maar wie ben ik in deze” Geen kind van deze tijd maar meer een kind met een ander verleden, hetgeen wat mij betreft, uit deze flauwekul kan blijken!