dereactief

Het is toch wel verdomd bijzonder, dat je van alles kunt activeren zonder enig benul te hebben wat er zoal wordt geactiveerd. Wanneer de ingredienten onduidelijk zijn, moet je maar afwachten wat het uiteindelijk resultaat van deze acties tot gevolg kan hebben. Neem nu eens aan dat ziektes de wereld uit worden geholpen. Dat voor iedere oorzaak een noodzakelijk verband ontstaat. Noem dit desnoods causaal en geef dit de betekenis in de zin zoals het bedoeld is. Oorzaak en gevolg en ontdek daarin de samenhang. Het kan het leven een stuk eenvoudiger maken. Want is eenvoud niet het kenmerk van het ware” En is het leven van een simpele niet een stuk eenvoudiger dan het leven van de gemiddelde, gecompliceerde mens” Eenvoud niet het kenmerk van het ware” In de regel wel. Voor het gemak vergeten wij geregeld die regel. Dan ontstaan voorspelbare moeilijkheden. Noem dit geen problemen, maar schaar deze liever onder de noemer uitdagingen. Ga deze uitdagingen aan en verbaas je over een keur aan oplossingen. Maak dan de keuze en kom tot de ontdekking wat daar de gevolgen van zijn. Stop op dat moment je kop in het zand, je hoofd onder de dekens, neem een duik in dat zelf bedachte hol en ga desnoods een verzoek doen om die zondvloed. Verwacht echter niets van die ‘deluge.’ waan je, voor een overzienbare tijd, onzichtbaar, neem voor het gemak die drie apen als voorbeeld en schik je in de tijd. Wedden dat…

Neem nu bijvoorbeeld een virus. Het is bekend dat een virus muteert. Als dit virus muteert, blijkt het zich als een gifwolk binnen de kortste keren wereldwijd te verspreiden. Gaan hele netwerken plat. Liggen vele systemen eruit. Hebben wij ons zo afhankelijk gemaakt van die systemen, dat radeloosheid direct op de loer ligt. Raken gebruikers redeloos en door dit alles dreigt een gevaar in de vorm van een reddeloosheid. Alleen maar doordat een niet zichtbare activiteit die op een bepaalde plek is geactiveerd zaken niet meer zichtbaar maakt. Waarbij de vorm van heil en zegen voor de mensheid bewust wordt geinactiveerd. Er allerlei knappe koppen worden geraadpleegd om juist deze vorm van activiteit te neutraliseren. Door de oorzaak weg te nemen. Als het ware het pad heen, terug te gaan. Waarbij de vraag van kip en ei op dat moment weer aan belang kan gaan toenemen. Waar de mensheid, indien ook dit gevaar weer is gecoupeerd, zich onverstoorbaar overgeeft aan de dagelijkse gang der dingen. De tredmolen als een soort van perpetuum mobile aan de gang houdt. Wat wakkert, wast, werkt, eet, drinkt, schijt en pist, neukt desnoods en daarna de schijndood weer opzoekt. Althans, wanneer ik een doorsnee dag van een doorsnee mens als doorsnede aan tip.

Toch kan op zo’n doorsnee dag van zo’n doorsnee mens opeens alles anders worden. Door zich eenvoudig neer te leggen bij die gegeven situatie. Kan het gebeuren dat die doorsnee mens bij zichzelf te rade gaat. En zich dingen gaat afvragen. Het waarom opeens omarmt. En de vanzelfsprekende daarom dit keer uit de weg gaat. Het ‘zou zomaar kunnen’ van een andere laag weet te voorzien. En de weerklank van de dagelijkse gang der dingen onder een vergrootglas legt. Gelijk een kunstenaar geen andere bedoeling heeft dan al die ingeslapen geesten te gaan prikkelen. Door uit te dagen. Door uit te dragen. Door te behagen. Door delen door te zagen. Door te vernietigen te scheppen. Door de samenhang ter discussie te stellen. Door een venster te openen en de ogen van de toeschouwer te sluiten. Door niemand ter wille te zijn. Door schijt te hebben aan nuchtere Naadje. Zoals zij ooit aan den ‘volke’ in Amsterdam ten toon stond. Op de Dam nota bene. Het middelpunt om daar te herdenken. Wanneer die datum nadert. En dat moment van gemeenschappelijkheid. Dat moment van stilte. Wat door een ander verbroken kan worden…

Ik kies voor vandaag voor wat beelden zonder enige toelichting. Zonder enige uitleg. Als het ware gedeactiveerde beelden. Leg als het ware mijn netwerk stil. Opdat er tijd ontstaat. Aan die andere zijde. Dat niet zichtbare deel wat mij beweegt om enige klank dan wel kleur in het dagelijks leven van de ander op te gaan wekken. Vanuit een niet ervaren obsessie. Dat heeft wel wat. Vraag mij echter niet wat. Want daarop zou ik geen antwoord weten!