Peter

Terugblikken geeft geen pas en van vooruitkijken kan niet altijd sprake zijn. Hetgeen vrij dwingend is naar het hier en nu. Het hier en nu en, wanneer het zich voordoet mogelijk naar het straks. Peter wordt 65 en is niet van plan dit zonder enige ruchtbaarheid te laten passeren. Peter, hoe lang geleden hebben wij elkaar voor het eerst ontmoet” In Santpoort nota bene. Op maandag 1 april 1969. Hij met zijn koffer in de hand en ik met de mijne. Santpoort, wat garant stond voor ons beider carriere in de zorg. En het Elisabeth Ziekenhuis, waar hij diende in het wit. Wat voor mij van betekenis was om ook een opleiding tot Algemeen Verpleegkundige te beginnen. Waar ik, op de eerste op de afdeling C2 werd ontvangen met de vraag wie ik was en wat ik kwam doen. Waarop ik antwoordde dat ik Wik was en het plan had om de A-opleiding te gaan doen. In datzelfde moment dacht, stik jij maar leidinggevende, maar ik ben eraan begonnen en maak deze opleiding ook af…
Peter. Van wie ik ooit platen mocht beluisteren die, tot de dag van vandaag, nog steeds tot mijn favorieten behoren. Cuby and the Blizzards. Zijn bluesplaten. En zijn boeken. Dat Peter een boekenwurm is blijkt wel uit zijn rijk geschakeerde bibliotheek. Zijn schaakkunsten. Het voormalige Hoogovenschaaktoernooi, waar hij nog steeds zijn partijen speelt. Of die vereniging waar hij in Alkmaar lid van was. VVV. Van Vijanden Vrienden. En de wegen die wij, in de loop der tijd, zijn gaan bewandelen. Paden die niet altijd gelijksoortig waren. Gescheiden wegen in zekere zin. Waar uit op te maken valt dat de tijd een rol speelt in het ouder worden.
Peter wordt 65. Dit keer zal ik nalaten een terugblik te presenteren. Ik mocht dit doen ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag. Door de kaart die wij vandaag ontvingen wordt ook de terugblik letterlijk in tijd achterhaald. Maar ik kan het niet helemaal over mijn kant laten gaan. Tenslotte hebben wij ooit een grootste gemene veelvoud mogen meemaken. In Santpoort. Waar oude wortels liggen. Waar de grap en de grol door andere emoties werden verweven. In zekere zin. En over die zin gaat het nu even. Even vandaag. Omdat vandaag morgen weer gisteren is!