Waanzicht

Dat het mij ontbreekt aan enig inzicht, behoeft geen twijfel! Dat ik ooit heb blijk gegeven van enig inzicht, idem. Neen, liever gunde ik mezelf een blik op enig uitzicht. Een manier om wat overzicht te kunnen bestendigen. Maar wat is daar nog van overgebleven”! Geen enkel idee. Dat ik nu tot deze conclusie kom, behoeft een nadere explicatie. Het is het blad Inzicht wat mij tot deze conclusie heeft weten te verleiden. Ik laat me dan ook graag verleiden: was het alleen maar om een poging te wagen me op een grillig pad te kunnen begeven. Het grillige pad dat Dijk & Duin & Bosch heet te zijn. Waarin ooit werd gesproken over een fusie met GGZ Noord-Holland Noord (het voormalige Willibrord) en dat gesticht dat verscholen in de Duinen ligt. Of liever gezegd: Parnassia.

Dat moet toch iets zijn om dol van te worden. Het dollen met dollen en het sluiten van iets, dat veel had van een veilige omgeving. Voor zover een gesticht een veilige omgeving kan zijn. Een wereld waar de waanzin binnen de perken dient te blijven. De noemer een therapeutisch klimaat dient te zijn, en de zin van de onzin kan worden gescheiden. Maar als ik dan lees op een bon van het Dolhuys dat ik me vervoegd heb om de wereld van de waanzin te aanschouwen, geeft mij dit nog steeds een beklemmend gevoel. Dan vergaat mij de logica enigszins. Of komt mijn veronderstelde inzicht niet tot uiting. En hobbel ik maar wat door op dit ongekende pad.

Inzicht bestaat niet meer, vermoed ik. Inzicht werd ingeruild voor uit zicht. En met dat uit zicht geraken, kwam ook nog eens het einde aan zijn voorganger, Reflex. Wat daarvoor in de plaats is gekomen: geen enkel idee. Lijntjes vanuit een verleden raken nu eenmaal doorbroken. Of liever gezegd: verbroken. Maar het Dolhuys bestaat. Een museum dat aan de weg timmert. Een museum dat heden en verleden met elkaar tracht te verbinden. Waar de waanzin letterlijk gestalte heeft gekregen. En waar de tijd, voor even, lijkt stil te staan. Waar ooit de Academie voor Psychiatrie ten doop werd gehouden. En waar ik ooit mijn boek ten doop hield. Afscheid, niet veel later tot de ontdekking kwam dat dit, gelijktijdig, mijn Waterloo zou worden.

Dat zijn de plaatjes van vandaag. Dat kunnen straks de plaatjes van morgen zijn. Waarmee weer een tijdperk wordt afgesloten. Een tijdperk als ooit dat Gesticht in de duinen. Wie maalt daar nog om” Misschien een enkeling, misschien wel meerderen, alleen… ik hoor ze niet en zie ze niet. Ik ben nog niet doof, laat staan blind, maar als ik mijn ogen dicht doe., zie ik ze nog staan en hoor ik een kakofonie van geluid. Geen stemmen dit keer, geen kleuren, laat staan dat ik iets proef… hooguit fragmenten bitterheid, opgesmukt met een dun laagje puur!