olc & OLC!

Ooit, in een relatief recent verleden, stond de afkorting OLC voor een dwingende aangelegenheid. In die zin dat mensen zich daar vervoegden, zich bezig hielden op het wereld wijde web en verondersteld werden zich met onderricht bezig te houden. Zich dit keer niet lieten bezighouden. Daar een stuk eigen verantwoordelijkheid in zouden tonen en zich, terwille van hun toekomst, zich verdiepten in de vragen waar een onderwijsgevende nooit en te nimmer een antwoord op zou weten te formuleren. Waar werd verondersteld dat de voortgang van het leerprogramma wel degelijk een stuk eigen verantwoordelijkheid zou gaan ontwikkelen. Het geenszins in de bedoeling lag om daar kunstjes aan te leren, dan wel vrienden op de hoogte te houden omtrent het hoe en waarom van falende liefdes, verwijtende ouders, dan wel aan te geven waar de hoogste kortingen op modegebied zich voordeden, laat staan af te spreken waar en met wie ergens kon worden ‘gedatet’… hetgeen tegenwoordig als gangbaar Nederland kan worden gezien.
Het Open Leer Centrum. OLC. Een ruimte vergeven van de computers, waar individuen geregeld samenschoolden, waardoor een beeld van een gemeenschappelijke school als het ware gemeengoed werd. Waar toezichthouders onaangekondigd hun opwachting maakten, waar de kreet meester regelmatig door het luchtruim zwierf en waar zich ongekende mogelijkheden voordeden om de vroegtijdige snor te drukken. De OLC uren stonden als onbegeleid op het rooster en het was de bedoeling dat de leerling dan wel student overvoerd werd door de vragen waarmee de docent hen het bos in stuurde, waarbij ze verstrikt raakten in het web van onmogelijkheden. Waarna de vraag weer naar de docent werd geretourneerd…
Alleen behendigen ontliepen de dans: zij konden door vingervlugge bewegingen de toezichthouder op een dwaalspoor brengen. Geen TomTom die in deze mistige omstandigheden nog iets van zijn kennis dan wel inzicht tentoon kon spreiden, waardoor niet veel later de student een excuus had om zijn activiteiten, legitiem, te staken. Wanneer dan de toezichthouder achter de eigen, separate computer plaats nam, de benodigde informatie over het scherm liet rollen, was de student reeds lang gevlogen. Terecht zul je zeggen” Misschien. Het moment waarop de rekening gepresenteerd zou worden, lag ver in het verschiet. Het was dan ook een enkeling die, heel veel later, een reprimande in ontvangst mocht nemen. Dan van de prins geen kwaad wist…
Het OLC. Wat mij vanochtend, in de echtelijke sponde, eensklaps te binnen schoot, waren die drie letters. Hoofdletters, ook dit keer. ‘Ouwe Lulle’ Club! Een groep mannen die die eerbiedwaardige leeftijd van 65 jaar naderen, dan wel op het punt staan die leeftijdsgrens te gaan passeren. Mannen die het hoofdspoor hebben verlaten en de wissel van het zijspoor aan het passeren zijn. Het rangeerterrein wat hen wacht, het stootblok dat zich opmaakt de vertraging en daarmee de mogelijke uitloop te verhinderen. Mannen die hun verleden van wat ’topics’  trachten te voorzien, die dachten dat zij onmisbaar waren en dit soms, met veel misbaar getracht hebben duidelijk te maken, en waar zij die achterblijven, mogelijk met een diepe zucht zich richten op de orde van de dag.
De dagelijkse gang der dingen en de tredmolen waarmee dit veelal gepaard gaat.
Mocht je je in het hierboven omschreven beeld herkennen en bestaat bij jou de behoefte omtrent een volwaardige erkenning van ‘Ouwe Lul’ schroom dan niet om mij hiervan op de hoogte te brengen. Voorlopig prijkt er slechts een naam op de ledenlijst: die van ondergetekende
wik