Ordinair

Het zijn geregeld ordinaire zaken, die mij weten te raken. Neem nu Freek. 4 kilo Freek sinds kort in mijn bezit. Kijk! Dat is Freek. Het oeuvre van Freek de Jonge. Dat oeuvre liegt er niet om. Freek heeft in 45 jaar meer dan 100 voorstellingen op zijn conto. Freek als criticaster van de Nederlandse samenleving, heeft door zijn blik, zijn visie, niet alleen de cultuur in Nederland verrijkt. Door vingers te leggen op zere plekken. Door in zijn shows niet alleen humor te verwerken, maar ook zaken aan de kaak te stellen. Op een eenvoudige manier. Ordinair als het ware. Gewoon dus. Want wat ik beschouw als ordinair, si stomweg het woord gewoon. Door er met een Franse inslag gebruik van te maken, komt het gewoon anders over. Dat is nu precies de bedoeling! Laat daar geen misverstand over bestaan.
Zo ordinair als het is deelgenoot te worden van de lotgevallen van Freek, zo gewoon was ook de opening van de fototentoonstelling in het kader van de Dialoog. De Dag van de Dialoog, want daar draaide het om. En waar ik mij had voorbereid om de hand te kunnen schudden van de wethouder van Welzijn en Cultuur, Mevrouw van der Ven (OPA), was het de vierde locoburgemeester van Alkmaar, Mevrouw Hamberg van de Socialistische Partij. In welke hoedanigheid is mij, dit keer, niet geheel duidelijk, maar uit haar woorden was te destilleren dat het woord mooi, naar haar idee, de lading dekte. De ontmoeting was mooi, de monologen waren mooi, dat er nar elkaar werd geluisterd was mooi, Alkmaar was mooi en niet in de laatste plaats waren de foto’s mooi. En zo werd de opening in het Stadskantoor ook mooi. Een hapje, een drankje, mensen die met elkaar in gesprek raakten, de bedankjes nadien en de rollen die mensen achter de schermen hebben verricht waren ook mooi. Daar bescheidenheid niet in de laatste plaats door de vele vrijwilligers naar voren werd gebracht, was dit ook mooi. Even verwarde ik de bijeenkomst met een parfumerie zaak, Mooi geheten. Maar dit zegt meer over mij, dan over die zaak.
Ton heeft zich bijzonder goed van zijn taak gekweten: alle foto’s in een stemmig zwart/wit, waardoor een prachtige eenheid te aanschouwen valt. En dat compliment deel ik dit keer van harte uit. Dat de ‘rommelkont’ van het drietal fotografen van Artiance ook dit aspect beheerst, verdient, naar mijn idee, een applaus! Hetgeen ik hem dan ook van harte gun! Bij deze Ton!
Het gewone van vandaag. Betekende een gang naar de Action. Een zak, volgeladen met displayboeken, ten behoeve van toekomstig fotografiewerk, gaf dit keer de economie een bescheiden boost. Nu weet ik wel dat een zwaluw nog geen zomer maakt, maar in het huidig jaargetijde doet de roep om een zwaluw wonderen. Was het alleen al om het grijze zwerk te kleuren…

Nou vooruit: twee zwaluwen, Annette en Frits.