Druiloor

Sluit je ogen en laat mij je kussen, want morgen ben ik er weer van tussen, herinner mij altijd aan toen… Of iets dergelijks. Maar dat ik haar daar kuste, daar is dan weer niets van waar. Dat deed ik in Tortilla. Op een dag dat de luilaknacht daaraan voorafging. En wij uiteindelijk in Bergen aan Zee belandden. Toen. Marian. Een vrouw met een Griekse neus. Een kort blond kapsel. Van Katholieke huize. Hetgeen toen een sta in de weg was. Althans voor haar moeder.

Palermo. Aan de vooravond van de afbraak. Appartementen zullen daar verrijzen. En de voormalige dansvloer zal teloor gaan. De voorkant die te bereiken was door dat steegje. Annie die aan de deur stond en de guldens in ontvangst nam. Ook een Annie. Alsof dit de meest voorkomende naam in de toenmalige horeca was. Gelijk die Annie in de bierkelder, Annie van de Pilaren en Gekke Annie die in een drijvend rottig bootje rond de Accijnstoren vertoefde. Vloekend en tierend de jeugd van zich af probeerde te houden. In een tijd dat gek zijn gemeengoed was. Ieder die enigszins van de standaard afweek, langs die lat werd gelegd. De standaardmeetlat. De norm ven toen gerelateerd aan de mores van toen. Geen rottigheid noch vechtpartijen. Tenzij die mensen uit Amsterdam de buurt onveilig maakten. Dan kon het zomaar gebeuren dat de vlam alsnog in de pan sloeg. In de CoCo club, een van rieten stoelen voorziene disco waar de hoeveelheid groene plastic planten voor een overdaad aan een aquarium gevoel bijdroegen. Waar de geluidsboxen nadrukkelijk van hun aanwezigheid blijk gaven en waar de portier bereid was om voor een enkele munt de toegang nog even open te houden. In een tijd dat de gulden nog een gulden was en Juliana veelvuldig op die munten voorkwam. Gelijk haar moeder Wilhelmina ooit, die nog geregeld in die tijd verdwaalde.

Wij vertoefden in Bergen. En ik kon niet nalaten dit keer de achterkant van Palermo vast te leggen. In die tijd was de ingang uiteindelijk ook weer de uitgang. Werden de deuren aan de achterkant gebruikt om musici en hun instrumenten een makkelijke weg te verschaffen tot het podium wat zich in een hoek van de tent schuil hield. Was de hoeveelheid aan boxen en versterkers afhankelijk van de bekendheid van de optredende bands. Johnny and his Cellar Rockers. The Marks, een plaatselijke band, Cuby and his Blizzards, Outsiders of uit Den Haag Q 65. Als ik mijn oor te luisteren leg, klinkt nog steeds hun ‘You’re the Victor’ door de huidige muren heen. In een tijd dat men zich nog niet druk maakte omtrent het aantal decibellen…

Nostalgie” In zekere zin. Het weer liet het dit keer ook toe. Het grauw van de lucht, het huilen van de wind en de zwart/wit foto’s in een boek van ManRay geven daar ook alle aanleiding toe. Een druildag met een tekst geschreven dit keer door een druiloor. Die druiloor ben ik. Mag ik een keer”