Jan

Er is altijd wel iets, dat een verhaal in zich bergt. Mijn schrijfsels typeren zich veelal tot niets. En dat is niet alleen mijn beperking, maar ook een constatering dat wat ik te melden heb vaak niet de moeite van het lezen waard is. Gelijk de dagen die zich, in een vloeiende aaneenschakeling, als een kralenketting aaneen weten te rijgen. Toch is het vandaag een bijzondere dag: Jan is jarig. En bij dat feit wil ik toch wel even stilstaan. 57 jaren heeft hij achter de kiezen en staat hij aan de vooravond van zijn achtenvijfstigste levensjaar. Alsof het niets is. Maar eigenlijk is dit dat wel. Een man die nog volop in het werkproces vertoeft, een man die zich maximaal inzet voor het onderwijs dat hij mag verzorgen, een man die garant staat voor integriteit en zo zou ik nog even door kunnen gaan. Maar dan zou Jan het gevoel kunnen krijgen dat ik hem enigszins in de maling neem, want ook een mate van bescheidenheid is hem niet vreemd. En van jennen hebben wij beiden wel wat kaas gegeten!
Vandaag dus even Jan voor het voetlicht halen. Nu weet ik ondertussen wel dat wij een aantal zaken hebben leren delen en delen op zich blijft altijd weer een kunst. Hij heeft bijvoorbeeld niets met het letterkundig museum in Den Haag, waar ik dan weer wel wat mee heb. Hij wenst weinig tot niets met Amsterdam te hebben, maar is wel geneigd om zich voor mij op te offeren. Dat kost wel wat maanden aan soebatten, maar sinds zijn zus de familie heeft genood om in het tassenmuseum niet alleen een brunch maar ook nog een vorm van high tea te genieten, lijken Jan zijn bezwaren wel wat minder. Nu kan ik me ook voorstellen dat hij het vanwege de verjaardag van zijn zus minder bezwaarlijk vond om zich voor deze gelegenheid op te offeren, maar of hij bereid is ook voor mij zo’n offer te brengen durf ik, enigszins, te betwijfelen. Tenslotte was Rotterdam bijkans een mijl te ver…
Toch is het iedere keer weer een genoegen om zo’n dag op stap te gaan. Jan noemde het de laatste keer cultuten en daar heeft het dan ook veel van. Wij cultutten wat af. En in dat cultutten geven wij elkaar zodanig de ruimte dat hij reeds een saucijzenbroodje kan verorberen, terwijl ik nog ergens onderweg ben om de nodige plaatjes van het een dan wel het ander te gaan schieten. Illustere plaatjes. In die zin dat het abstracte mij wel ligt en dat de symmetrie vaak ver te zoeken is. Juist door het feit dat mijn toestel vele beperkingen in zich bergt. Daar houd ik nu eenmaal van. Ik ben er immers de man niet naar die met gehop in photoshop de dingen naar zijn hand wenst te zetten. Beter slecht geschoten dan horizontaal uitgelijnd. Want ook aan de horizon durf ik, met een zekere regelmaat, omslachtig te twijfelen. Van mij hoeft het niet allemaal zo rechtlijnig.
Dat is dan weer in regelrechte tegenspraak met de voorspelbaarheid wat onze cultutten dagen kenmerkt: deze staan stijf van de rituelen. Van de hapjes en de drankjes, het rokertje dan wel de afronding bij Pizza di Mamma. Hooguit dat enige drukte elders wat roet in het eten kan gooien, maar zelfs daarin zijn wij een bewonderenswaardig stel. Een voorbeeldig stel in zekere zin. Gelijk het vervoer dat door Jan in hoge mate op prijs wordt gesteld. Van Alkmaar naar Haarlem begeef ik mij onder het gepeupel, vanaf Haarlem veelal het vervoer per eerste klasse. Een luxe die ik tegenwoordig als vanzelfsprekend heb leren aanvaarden. Het overkomt ons met een bepaalde regelmaat dat wij in de avondspits weer richting Haarlem koersen. En ook die regelmaat past ons gelijk een handschoen. Het gaat dus vandaag weer eens over niets. Hooguit het gegeven dat ik wat langer stilsta bij het feit dat Jan zijn verjaardag, wat mij betreft, enige aandacht mocht hebben. Een lang zal hij leven is hem van harte gegund, maar hoe lang nog te leven zal gelijktijdig wel een vraagteken zijn. Want met een toenemende leeftijd raakt ook die dag nakende. En in dat licht van ooit nakend geboren, zal ook zijn levenslicht op een dag tot zwijgen worden gebracht. Alles is immers relatief. Maar dat hoef ik Jan niet te vertellen…