Bestwil & zelfbeschikking

Er is altijd wel iemand die ergens over struikelt. Of iemand die denkt dat hij de vloer met een ander aan moet dweilen. Iemand die een ander de mond snoert. Een persoon die van zijn hart geen moordkuil maakt. Die rad van de tongriem is gesneden. De tering naar de nering zet. Of leugens verkondigt. Desnoods door te stellen dat dit om bestwil gaat. Het ouderwetse bestwil principe. Hetgeen nog wel eens van toepassing was om mensen gedwongen op te nemen. De noemer om hen te beschermen tegen de maatschappij en vaak ook het omgekeerde. Juist het omgekeerde. Dan was er sprake van dwangverpleging met daaraan gekoppelde dwangbehandeling. Maar tegenwoordig wordt daar niet meer over gesproken. Eigenlijk niet meer sinds de BOPZ van kracht is geworden. Maar daaronder schuilt vaak het addertje. Of, zo je wilt, het bestwil principe. Op grond van het zelfbeschikkingsrecht. Hetgeen dan weer een grondrecht is. Een grondrecht dat ervan uit gaat dat de mens voor zijn daden zelf verantwoordelijk is. En de consequenties van zijn keuzes overweegt, voor een besluit wordt genomen. En aan die verantwoordelijkheid begin ik regelmatig te twijfelen. De reden op dit moment” Een noemer: de politiek.
Vergelijk het huidige politieke beleid in Nederland met een vooronderstelde behandelingsovereenkomst. De wijze van totstandkoming en de inhoud van de behandelingsovereenkomst zijn onderworpen aan de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek (BW). De behandelingsovereenkomst wordt doorgaans aangemerkt als een overeenkomst tot het verrichten van enkele diensten in de zin van een desbetreffend artikel (in dit geval art. 1637 van het BW). Het motief voor het aangaan van de overeenkomst is de wenselijkheid of de noodzakelijkheid van een (bepaalde) behandeling. Voor zover die behandeling plaatsvindt in een intramurale omgeving, kan de patient aan de overeenkomst tevens een recht op verzorging ontlenen. Uit de overeenkomst vloeit voort dar er tussen de patient en de hulpverlener overeenstemming dient te bestaan over het uit te voeren behandelingsplan. Een behandeling zonder toestemming van de patient is niet toegelaten. De patient heeft het recht over zijn gezondheidstoestand en over de voorgenomen behandeling te worden geinformeerd, alvorens hij toestemming geeft. De patient mag een (deel van de) behandeling weigeren, ook nadat deze reeds is aangevangen. Het overleg tussen de patient en behandelaar zal dan heropend moeten worden.
Ook hier kan zich een situatie voordoen dat een patient niet in staat is zijn wil te bepalen. Er zal dan voor de behandeling vervangende toestemming van de vertegenwoordiger van de patient moeten worden verkregen. En daar wringt de schoen naar mijn idee. Gelijk in de nu volgende metafoor.
De b.v. Nederland is ziek, het gepeupel lijdt hieronder. Schaven helpt niet meer, maar door te schrapen zou het de goede kant op kunnen gaan. Werkgevers en werknemers verkeren in een situatie die het meest doet denken aan een Status Quo. Onderhandelingen gaan over ‘peanuts’ en het wapen van de staking is compleet ontmand. Het kenmerk van ouderen of zo je wilt senioren, is dat deze groepering voor het overgrote deel geen lid meer is van een vakbond, waarbij hun belangen naar voren zouden kunnen worden gebracht. Zij staan, zonder gebit, met een ingevallen mond langs de kant. Afgeserveerd en uitgerangeerd. Zie hen als de patient. Het behandelteam staat klaar. De een heeft nog meer wijsheid in petto dan de ander en allen hebben het beste met de patient voor. Het heeft er echter veel van dat de patient, voor het gemak, als onmondig wordt beschouwd. En goede raad dient nu eenmaal betaald te worden. De overheid als team van deskundigen straalt. Zij weten zich gehouden aan de regels die een nog grotere macht van hen verlangt. Een macht die zich grensoverschrijdend manifesteert en het braafste jongetje van de klas tot de orde heeft geroepen. Bloeden zullen zij, bloeden zoals ze van tevoren niet hadden gedacht te zullen bloeden. Geen pleister die het bloeden tegen houden kan. Daar is simpelweg geen geld meer voor..
Macht en onmacht. Ingrepen die erin zullen hakken en waar de adder schuilt in de bestwil van voorheen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Maar wie zijn gat brandt, zal op de blaren moeten zitten. Na het zuur komt het zoet. Je moet het dak repareren, wanneer de zon schijnt. Woorden die als quotes de wereld in Nederland dienden te veroveren. Met het dreigen van het omvallen werd de Staat op onkosten gejaagd, de banken afgestraft met een meer dan gemiddeld hoge strafrente, werd er terugbetaald hetgeen waarschijnlijk over de ruggen van de klanten heeft plaatsgevonden en kwam dat bestwilprincipe ternauwernood nog aan de orde.
Ik ben best van goede wille, maar heb er een hekel aan wanneer een ander voor mij bepaalt, wat het principe van die bestwil voorstaat, ook wanneer er sprake is van een oog gericht op de toekomst!