Ama hoela of zo

‘We gaan d’r voor!’ Alleen… vandaag even niet! Simpelweg omdat het weer me niet aanstaat en ik veel weg krijg van een watje. Een wit watje nota bene, met roodblauwe handen en identieke nagels. En daar ga ik dus liever niet voor. Het heeft iets van doen met mijn doorstroming. Bloeddoorstroming wel te verstaan. En die is al tijden van de rel. Zal met mijn omstandigheden van doen hebben. Maar voor de rest: je hoort mij niet klagen! Ben dan ook bezig om orde op zaken te brengen. Abonnementen opzeggen bijvoorbeeld. Wat structuur aanbrengen in het kamertje dat ik naast de zolder, in beslag heb genomen. De chaos op orde brengen door nieuwe stapels te laten groeien. Want in stapelen ben ik zeker goed voor een eerste plaats. Hoewel ik ook genoegen zou kunnen met de daaropvolgende…

toch huldig ik de chaos. Was het alleen maar om mijn zinnen in een soort van spirograph tevoorschijn te toveren. Want toveren blijft het in zekere zin. De ordening houd ik verre van mij. Daardoor valt de voorspelbaarheid in het niet. En dat brengt me dan weer een etage hoger, een stap verder of mogelijk een stap dichterbij. Dan waag ik mij op de glibberige paden van mijn kronkelende geest. Hoewel ook dat weer te betwijfelen valt. Neem nu het verschijnsel waar ik gisteren melding van heb gemaakt. De rijkdom van illusies dan wel het rijk der illusies. Varierend van optische illusies tot waarlijk illusionaire vervalsingen. Illusies zijn bij iedereen dagelijks voorkomende verschijnselen; we zouden zonder illusies zelfs niet kunnen bestaan. Illusies geven namelijk betekenis aan onze waarnemingen, vooral als die vluchtig of onvolkomen zijn. Bijvoorbeeld: als we autorijden en we zien een bruine hond de straat op schieten, remmen we automatisch. Pas in tweede instantie zien we dat het geen hond is, maar een stuk pakpapier. We hebben dus voor niets geremd, maar als we eerst rustig hadden gekeken, waren we met de ingreep rijkelijk te laat geweest.

Wat we zien wordt dus beinvloed door onze verwachting. Dankzij die eigenschap zijn we ook in staat redelijk snel te lezen: we zien wat niet aannemelijk is dat er zal staan. Helaas lezen we daardoor ook wel eens wat iets wat er helemaal niet staat en zijn drukfouten moeilijk op te sporen omdat we er ‘overheen lezen.’ Wanneer we erg geconcentreerd zijn, maar ook als we ‘afwezig’ zijn of wegdromen, dringt de realiteit wel tot ons door maar wordt de kans op foutieve interpretaties groter.
Een jongen op een school, genaamd ROTOP hoort tot zijn schrik opeens zijn naam roepen en realiseert zich dat hij niet weet waar de les over gaat. (Een les omtrent bewustzijn). Uit de reacties van de omgeving maakt hij op dat hij toch geen beurt kreeg. Als hij een geluid hoorde maar dit verkeerd heeft geinterpreteerd, had hij een illusie. Was er niets te horen en heeft hij de stem als het ware gedroomd, had hij een hallucinatie. Bij angst neemt de kans op illusies eveneens toe. Als we in een donker bos lopen en we voelen ons allerminst op ons gemak, zullen we gemakkelijk een struik voor een man aanzien. Jeneverstruiken kennen, wat dat betreft, een beruchte reputatie. Als we erheen durven te lopen, ontdekken we opgelucht dat onze verbeelding ons parten speelde er is dan sprake van een illusionaire vervalsing. In het normale leven worden illusies meestal vrij gemakkelijk gecorrigeerd.
Neem nu, als ander voorbeeld, Amersfoort. Nietsvermoedend maakte ik daar mijn opwachting en werd, niet veel later, geconfronteerd met een bord. Een bord waarop wat namen waren aangegeven. Beladen namen naar mijn idee. Ik dacht eenvoudig dat ik deze namen niet goed had gelezen, tot…

die namen tot mij doordrongen: Amarantis. Goed voor een tekort van zo’n honderd miljoen. Over de balk gesmeten gelden waarvoor de desbetreffende betrokkenen niet veel meer weten te doen dan de handen wassen in onschuld. Nog niet veel later kwam nog een naam in beeld: RocAsA. Waar RotOP nu weer een afscheiding van schijnt te zijn. Natuurlijk kan er sprake zijn dat in megalomane organisaties de linkerhand niet weet wat de rechterhand doet. Zeker wanneer dit de bestuurders betreft. Toezichthouders die hun feilen te gelde weten te maken. En ik liet het dit keer niet na. Ik schoot daar plaatjes van. Maar of die iets te maken hebben met het bestendigen van illusies…”!