… proudly presents…

Het is welhaast onvermijdelijk. Of is het welhaast onvermeidelijk. Een meid. Een lijk. Waardoor het onvermijdelijke onver meid’lijk wordt. Grappig dat op die manier woorden zichtbaar veranderen en de klank hetzelfde blijft. Wie maalt daar nu om” Welnu, ik! En de reden” Het bleef de afgelopen week wat verdacht stil. Nu weet ik wel dat geesten kunnen dwalen, maar dat dwaalgeesten in Amsterdam kunnen vertoeven, kwam nog niet in mij op. Op zich niet zo vreemd. Ook het oog van de kunstenaar heeft zo, op het oog, geregeld de behoefte om zich te ontspannen. Door zich op een andere manier in te gaan spannen. Door met een ander vizier de wereld te aanschouwen. Afgewisseld door een beschouwing aan zijn geestesoog voorbij te laten trekken. Stel ik me voor. Want het bleef een wijle stil. Maar ook deze stilte werd doorbroken. Vandaar dat ik, ook vandaag, weer weinig woorden ga wijden aan de tekst. Want Willem heeft gereageerd. En zich verontschuldigd. Hij en zij knepen er even tussen uit. Hij is Willem en zij is Ineke. En zij vertoefden…
neen, misschien dwaalden zij in Amsterdam. Werden zij geconfronteerd met het verleden. Zagen zij zich weerspiegeld in het heden: etalages die er niet om logen, mensen die hen niet bedrogen, mensen met grijze, blauwe en bruine ogen. En alles wat zich mengen kan. Mengden zij zich tussen allen die met hen die stad op dat moment bevolkten. Amsterdam, waar 190 nationaliteiten juist die stad zo kleurrijk maken. Geen wonder dat een geest gaat dwalen: het is ook dat ik met gepaste trots dit werk van Willem Schotten aan je voorstel:

DWAALGEEST

en dan volgt een daverend applaus… waar die geest verstoord in verdwaalt…