K(r)oningsboek

‘Het heeft er veel van dat een buitenaards wezen mijn lichaam van binnen bestuurt. Niet dat ik daardoor bij de pakken neer blijf zitten, neen, ik pak liever die pakken op en sjouw verder op een pad waarbij ik niet direct meer weet in welke richting te wandelen. Noord, oost, zuid ten westen, het is mij allemaal om het even. Toch raak ik de draad niet kwijt, laat staan de richting. Geen besef uit welke hoek de wind draait, laat staan dat ik weet uit welke hoek de wind waait, ben ik een speelbal der golven. Op toppen laat ik mij vervoeren en al gaande voort raak ik steeds meer in vervoering. Ik kan de verleiding dit keer niet weerstaan: sprankelend als het koolzuur dat ontsnapt bij het openen van die fles prik. En prikkelen zal het dit keer. Het weet mij nu eenmaal te prikkelen. Hoe standvastig ben jij”‘
Een andere wereld in een waarachtige notendop. Niet dat ik verwacht daarmee applaus te zullen oogsten, maar een inval die zich spontaan inzet en waarbij de reikwijdte dit keer niet valt te overzien. We krijgen allemaal een boek! Een Koningsboek! En we mogen allemaal bijdragen gaan leveren. Met een oranje oog gericht op de toekomst. Als ooit die munten die door de gulle hand van Gerrit in den lande werden uitgedeeld. Neen, een Nationaal geschenk zit er dit keer niet in, door de tijd dienen we het geheel sober te houden, maar een aandenken in de vorm van een boek houdt een zekere traditie levend. De tegeltjes raken nu eenmaal op, het Makkummer aardewerk zal niet meer voor de particulier toegankelijk zijn en, wanneer alles over een kam zou worden geschoren, zou niet iedereen een App op zijn telefoontoestel behoeven. Laat staan dat aan een ieder die achterloopt een van Rijkswege verstrekt toestel met een KPN systeem voor achter de hand die miljarden gaan opsouperen. Net geboden wordt de knieval naar Reaal alreeds te gelde gemaakt. Ook dan kan er sprake zijn van een buitenaards wezen dat de lichaams-bvNederland in zijn greep houdt.
Niet te volgen onzin” Dat lijkt mij dit keer wel logisch. Monti in Italie is aan de verliezende hand. Berlusconi lijkt terug te komen. De Paus treedt terug omdat de intriges in het Vaticaan uit de hand dreigen te lopen. Friso verkeert nog steeds in halfstaat. En de Majesteit treedt terug. Daarnaast weet de winter nog steeds niet van wijken en blijft het voorjaar ondergronds sluimeren. Zo’n sneeuwklok die het wint van de krokus en de hyacint die vroegtijdig het loodje heeft gelegd. Klimatologische omstandigheden die zich geen enkel wet laten voorschrijven. En de democratie” Ach die doet al jaren door te laten wat het kan. Het feest der belangen laat zich nu eenmaal niet in een keurslijf persen. Het feest der belangen” Ik zou me kunnen voorstellen dat andere woorden geschikter zijn in dit verband dan dat er een feest aan gekoppeld gaat worden. Maar zo kijk ik toch een beetje tegen die aankondiging aan. Ieder van ons zal dat boek ontvangen! Oranjeklant of republikein, doopsgezind of orthodox, van het houtje dan wel los van het touwtje, rijk en arm, wit, geel of blank, niemand uitgezonderd, van 0 tot ruim over de honderd. Als je het maar haalt! Want dat zal het nabije doel wel zijn. Of gaan worden. Misschien doe ik mee. Met ook zoiets van oranje. Met een oog op de toekomst gericht en met dat andere oog op het verleden. Zodat ik scheelkijkend de wereld dubbel zie. En alle trouble idem. Dubbel trouble. Mijn liefje, wat zeur ik nu weer”!