Sluis&Tuin&Charles&Gerard

Spannend niet”! Of was het echt ontspannen”! Ik bedoel gisteren” Of misschien wordt het wel spannend vandaag. Ik bedoel maar” Niet dat ik beweer de werkelijkheid in pacht te hebben maar soms weet ik de waarheid wel naar mijn hand te zetten. Realiteit versus Fantastica. Alsof de wereld naast het profane beeld veel duisternis zou kunnen omvatten. Of behelzen. Daar ben ik nog niet helemaal uit, terwijl ik een uitgeharde hondendrol probeer te vermijden. Mazzel dat de hondeneigenaar zich niets van de uitwerpselen aantrekt. Waarschijnlijk een zakje is vergeten. Of niet aan het schepje heeft gedacht. Of gedachten heeft aan belastingen. Een injectie tegen hondsdolheid mag gaan verwachten.

Want JU weet maar niet welke gedachten door het hoofd van een hondeneigenaar kunnen jagen. Misschien wel spoken. Omdat hij een goede reden heeft gevonden om contact te maken. Met die anderen. Uit de kinderen en dan de zorg om de hond. Op tijd uitlaten. Het verplichte rondje. Gedachteloos de dag laten passeren.
Een verstrooid goedenavond. Een oplettende blik. Heb ik haar niet eerder gezien”! In het midden latend de hond dan wel de dame die aan het einde van de lijn te vinden valt. Verstrooiing zoekend. Of proberen de verslaving zinvol te koppelen. Een rokertje. Een pafke. Een hijssie. Opluchting. Als gedachten in rook opgaan, gelijk ballonnen in een stripverhaal.

Want Eppo is in mijn bezit. Indien er sprake kan zijn van een zekere vorm van bezit. De eerste exemplaren waren binnen de kortste keren vergeven. Of verdwenen. Over de toonbank gegaan. En in bezit genomen. Nostalgie” Tijdverschijnsel” Bewust de vooronderstelde doelgroep gaan kietelen”! 30/40-ers.

Op zoek naar de fantasie om even de werkelijkheid te ontvluchten. Een eigen huis, een plek onder de palmen, een buitenlandse reis, een vlucht. Naar het onbekende” Verdwalen in de jeugdherinnering”

Van passie naar compassie. De weg heen en weer terug.

Naast het gegeven dat ‘Dichters gevaarlijke mensen zijn.’ Of dat Bernlef in ‘De rode droom’ zich heeft ingeleefd in de hoofden van twee gewone mannen uit de DDR. Maar ik schreef iets fout. Gewonde mannen. Het scheelt een letter en de wereld blijft verschillen.

Glitter. Licht. En de schijn. Zonneschijn. In wit. In goud. In zilver. En wat Erik nog meer uit de kast heeft weten te halen. Want wij waren geparen aan het vormen. Van twee, van drie en ook geregeld van vier. Om plaatjes te schieten. In de Hof van Heden van Charles. Sluistuinen, met zijn palmen, olijfbomen, en alles wat zich twintig miljoen jaar geleden als boom liet onderscheiden. Nu in een versteende vorm. Door zoutkristallen die verder mineraliseerden. En daar, als on- en bewerkte delen de emoties kunnen weken. Een soort van weekmakers waar de een wel en de ander absoluut geen oog voor heeft. Waar de koffie en thee staan te wachten onder de veranda. En waar wij ons vrijelijk mogen bewegen. Met elkaar en met de modellen. Die zich vrijelijk, uiteindelijk, gaan bewegen. De resultaten direct onder ogen krijgen. Want dat gemak typeert juist deze tijd. En toch kwam ik een vertegenwoordiger tegen. Uit die andere tijd. De tijd waar Charles nog net niet over sprak: die andere oertijd. Met dinosaurussen en andere minder gewenste exemplaren die meer dan de verbeelding wisten te tarten. Beelden. Verbeelden. Verbeelding. Schittering. Schitteringen. Schitterend. En dank is dan niet alleen op zijn plaats. Meer dan dank valt echter niet te zeggen. En wat er op termijn dan rest”! Het komt van ergens. Het laat zich halen. Herhalen. Verte halen. Ver te halen. Verhalen.
En maak ik daarvan gewag. Vandaag. Dag dag!

MOET KUNNEN

Natuurlijk tart ik

alle wetten

treed ik met

maat vijfenveertig;

geen heilig huisje

is meer heilig geen

eigen huisje is meer

veilig geen ander

bestaan gaat mij meer

aan dan verder gaan

mijn weg is

heilig, veilig.

En zijn het beelden die spreken” voor zich.