Tonnie & Siepie

Vandaag:

De droom van gisteren is de hoop van vandaag en de werkelijkheid van morgen

Robert H. Goddard (Amerikaans wetenschapper 1882 – 1945)

Toeval bestaat niet. Het valt je toe omdat het bij je hoort.

Of omdat je oog ergens op valt. Of omdat je open staat. Of omdat je jezelf toestaat om ‘fine’ te gaan ’tunen.’ Of omdat je over de zaken nadenkt. Of omdat je zaken ergens een plek wilt geven. Of omdat”
Zonder lichaam kan mijn geest niet dwalen. Veelal dwaalt mijn geest en momenteel geregeld in andermans geest. Dan weer in een hoekje ergens verscholen, dan weer doordat mijn naam wordt genoemd en het beeld, door herinnering, wordt geactualiseerd. Lichaam en geest lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden en zijn dit ook. Toch kan de geest wel los staan van het lichaam, een soort van eigen zelfstandig leven leiden. Een geestelijk lichaam dat het stoffelijke geheel overstijgt. Een wijze van boven jezelf gaan uitstijgen. Een zijn door er even niet te zijn, het aardse overstijgen om op een ander moment weer bewust met beide benen op de grond te staan. De realiteit onder ogen te zien en daarnaar te handelen. Het doe maar gewoon”

En zo gewoon vertoefden wij in Deli. Met Tonnie als uitbater. Een vrije ondernemer die ‘In’t vergulde schip’ reeds dertig jaar de lepels hanteert. Die menig wok heeft weten te verslijten en slechts een Puch heeft weten te berijden. Een witte.
Met voetversnelling. In de tijd waarin ook ik de laatste tijd wat meer vertoef. Simpelweg door de actualiteit die een fotograaf van naam achter heeft gelaten. Gedateerde actualiteit. Ed van der Elsken en de jaren die zich nu, door die tijd, als achterhaalde tijd manifesteren. Geschiedenis zijn gaan worden. Met namen die nog een enkele keer op lippen vertoeven. Een Dries. Een Joop. Een Hans. Een Willem. Een Wim. Een Bernhard. Een Juultje. Een verlegen Claus. Een Siep. Een Siep”!
Neen, Siepie. De leermeester van Tonnie die reeds 44 jaar het vak van Horecaf” en geenszins kaffer uitoefent. Half Chinees en half Blanda koos voor een Indisch Specialiteiten Restaurant. In Alkmaar nota bene. Terwijl Castricum om zijn hoek lag. Hij daar in Siep zijn leermeester vond. Siep die het presteerde om de volle bak op een zeker moment zijn tent figuurlijk uit te schoppen onder de noemer ‘closen’, half gegeten biefstukken uit de monden van zijn cli”nt”le trok, de rekening presenteerde, drie dagen van de aard bodem verdween en dan weer, als herboren, dezelfde tent vol met klanten trof. Die ondanks de kleintjes pils, de sterke drank wist te verwerken en in Geldrop, ‘off all places’, een vergelijkbaar etablissement uit de grond weet te trappen. Met zijn vrienden de klanten van de stamtafel verjoeg en terwijl de tent overliep van uitgehongerde en smachtende klanten als eigenaar zijn personeel, die om een hand van Siepie vroeg gezien de drukte, de volgende vraag voorlegde: ‘Zie jij meneer Philips ook een bolletje in zijn lampje draaien”!’ en verder dronk en keuvelde met zijn Alkmaarse vrienden.

De ondernemers die door toedoen van B & W de binnenring steeds meer als de sloper van het beleg, de boterham met tevredenheid en het water dat meer en meer de lippen raakt, de stad zien ontvolken. Faillissementen die zich van het en op het andere moment voordoen, leegloop en een welstandscommissie die niet alleen de baatbelasting maar ook iedere tekst op en gevel van een prijskaartje weten te voorzien. Een leger van zo’n 1200 medewerkers onder de vurige aanvoering van burgemeesterpiet, die steeds weer zijn schone handen vuil weet te maken aan idee”n die doen denken aan regenten en nota belen. Of notabelen. Gedonder met de AVB. Gesodemieter met de Achterdam. Vriend Hirsch Ballin voor zijn karretje wist te spannen. En daar dan weer een rechtszaak achteraan. En nu dan de Kanaalkade. Voor ettelijke miljoenen onder en over de Friese brug om daar achter een bus van Connexion om te mogen rijden. Of een dikke prent tegemoet te mogen zien. Ook dat kan gewoon op een dag als vandaag in Alkmaar. Met en door de bezonnenheid van burgemeesterpiet.
HOEVEEL
Hoeveel woorden meer kan ik U
schrijven, blijven waarden eeuwig
in het niet bestaan, gedachten
door met eeuwig denken, door te
blijven gaan.
Hoeveel mensen meer kan ik nu
bereiken, blijft de mens eeuwig
in het niet bestaan, gedachten
in een tijdloos denken door het
blijven
gaan.
JU hoeft geen commentaar te leveren. Het zijn ook meer mijn uitwassen waar ik JU deelgenoot van wil maken.
Laat ik met JU afspreken dat het overgaan tot de orde van de dag een geruststellend gegeven is.
Nog een boterham met tevredenheid” Melk erbij of heeft JU liever koffie” Een kopje thee misschien”

Een sateetje dan” Van harte aan te bevelen! Bij Deli, ‘In ’t vergulde schip’ wat schuil gaat achter de vlaggen! Want vlaggen maakt blij en vlaggen, naast gele, rode en zwarte kaarten, maakt andere mensen niet altijd even blij”