Landerigheid

Vaak is het simpelweg een kwestie van doen. Laten kan altijd nog wel. Neem nu, bijvoorbeeld, een stad las Amsterdam. Daar wordt veel gedaan en weinig gelaten. Want als men het aan Amsterdam overlaat, loopt het geregeld de spuigaten uit. Geen wonder dat deze stad zich staande weet te houden op die palen. Geenszins totempalen dit keer. Neen, houten palen met waarschijnlijk wat betonnen koppen. Waardoor de naam ‘Betondorp’ als naam door het leven gaat. De roemrijke vrije associatie viert ook dit keer hoogtij. De rijkdom van diezelfde stad dewelke uitstraalt wanneer je langs de grachten vertoeft. Of de Sint Nicolaas kerk die zich in een bezoek mag verheugen. Een orgel waarbij het slechts klanken zijn die de oren doet spitsen. Of Zwolle. Waarbij de Fundatie fundamenteel in staat is om een oog te dragen. De architect de vrijheid heeft genomen om het dak te voorzien van een verantwoord kankergezwel. Hetgeen dan weer geen recht doet aan het draagvlak wat hij voor die tijd ongetwijfeld heeft gekregen van een commissie die zich over zijn plan heeft gebogen. Een UFO, daar wordt het geregeld mee vergeleken. Waarschijnlijk doe ik nu afbreuk aan het geheel. Maar ook daar weet ik me overheen te zetten, gelijk ik mezelf wel vaker over zaken heen kan zetten. Gelijk de ‘spirit in the sky…’ Kom daar nog eens om. Of ga daarin ten onder. Zoveel zal het, uiteindelijk, niet uit gaan maken.

Was de afgelopen dagen heel prettig onder de pannen. Mocht mij verheugen in de aanwezigheid van Jan op diverse plekken in Nederland te vertoeven. Amsterdam, Zwolle en Leiden. Rspectievelijk in Regen, Zonneschijn en Bewolking. Wat dat betreft kan Nederland zich niet landelijker presenteren. Nederland dat op deze manier garant blijft staan voor onvoorspelbaarheid en daardoor iedere keer de inwoners weet te verrassen. Soms door onstuimigheid, landerigheid dan wel ellende op zijn tijd. Goede tijden door rampspoed laat volgen en de dienstbaarheid van de een door onbeschoftheid van de ander in het kwadraat naar voren te laten komen. Leiden, dat zich iedere keer weer van een ander kant, door een andere bril dan wel door weer een andere invalshoek te kiezen, zich als een paspop aan laat kleden. Of, in een ander geval, laat ontkleden,en niets blijkt te willen verhullen.

Verwarrend” Voor mij niet maar mogelijk voor de ander alleszins. En dat vind ik, op dit moment, wel zo prettig. Want ook ik kabbel maar wat voort op die ingeslagen paden. Laat boeren nog immer dorsen, laat de landerigheid in mijn botten toe en ben zelfs bereid om juist mijn botheid te koesteren. Was het alleen maar vanwege het feit dat juist het crossen door Nederland met de Nederlandse Spoorwegen zoveel in mij los weet te maken. Waarbij de voorspelbaarheid dit keer behoorlijk inboet. Een vorm van boetedoening die dit keer nergens toedoet. En dat heeft ook wel weer wat, de vraag wat in het midden latend…