Rood

Het kan nu eenmaal wel op, blijkt achteraf. Maar in de tijd dat het niet op kon, deed men er alles aan om de verleiding nog groter te maken. Schuld diende men te hebben en voor boete was er geen tijd, noch plaats. Hoe rechtser men was hoe roder men stond. Want de belasting, werd hen voorgehouden, zou een belangrijk deel van de kosten op zich nemen. Rood staan werd een volkssport en hoeveel men ook bezat, er kon altijd nog wel wat meer bij. Voor wat vakanties betreft was er nog een te onderscheiden doel: buiten de dampkring te kunnen verkeren. Ook ik deed vrolijk mee. Verwierf het een na het ander en nam niet de tijd om van al die verworvenheden te genieten. Stapelde doos op doos, de zolder ging gebukt onder die lasten en van het een bleef het ander het derde ding voor. Megalomaan in zekere zin en de bezitter was ik. Directeur van mijn eigen onderneming, eerste werknemer en behoeder van de diepgaande investeringen. Althans, dat waren mijn hersenspinsels. Een doolhof van ongekende grootte, een labyrint van ongekende krachten, een avontuur zonder einde. En het meest belangrijke: het was zichtbaar, fysiek aanwezig en de eigenaar van dit geheel kon daar zijn gedachten over laten gaan. De trotse bezitter van!
Verzamelen is een kunst. Keuzes maken van een geheel andere orde. Nu maak ik duidelijker keuzes, hoewel ik nog steeds de neiging heb om ook tegenwoordig nog wel eens wat meer aan te schaffen dan direct de bedoeling is. Ook nu geniet ik hiervan, het kan haast niet anders. Simpelweg door het feit dat ik dit al mijn leven lang doe. En waarschijnlijk hiermee doorga, tot de dood mij een verzoek doet. Dan komt de zondvloed los. Maar was het niet een Fransman die stelde: ‘apres nous le deluge”‘ Daar houd ik me vandaag maar aan vast. Standvastig in zekere zin. Want hoe kan het leven zijn zonder die standvastigheid” Ach, zie maar. Maak je eigen keuzes, zet je eigen koers uit en geniet! Zoveel meer heeft het leven op dit moment niet te schenken…