Zomerzotheid (de ontmoeting deel…)

Blijkt vandaag de ‘dag van de romantische muziek’ te zijn. Zal wel iets met strelende violen va doen te hebben, een strijkerskwartet dat velerlei nostalgische gevoelens uit de oksels weet te weken. Een mengelmoes van Andre met wat vleugjes van Robert en in de variabelen wat elementen van Wolfgang. Stel ik me voor.en juist door dit voorstellen bestaat er een grote kans dat ik toch weer in staat ben de plank flink mis te slaan. Nu zit er daar niet zo mee, nadat zich gisteren weer een bijzondere ontmoeting voordeed. Noem het neven en nichten dag, hetgeen zich bij herhaling ieder jaar voordoet. En dat gesprek met Henk. Een gesprek dat zich dit keer niet aan de oppervlakte bewoog, maar zich meer op die onpeilbare diepte richtte. Waarbij vragen aan de ene kant de paradox van de antwoorden regelmatig de revue passeerden. Hetgeen dan weer tot nieuwe vragen opriep. Voor zover vragen zijn op te roepen. Dit geheel omlijst met geuren die de bar-b-que aan het geheel wist te onttrekken, de drankjes die vergezeld gingen van de hapjes die zich uitbundig op de tafels presenteerden en de melodieuze intermezzo’s van discutabele dansmuziek. In die zin dat zowel Robbie als andere onbekenden er alles aan deden om de stemming te verhogen, waarbij het peil in dezelfde snelheid naar beneden ging. Een constatering die geheel en al voor mijn rekening komt en waarbij ik geenszins de bedoeling heb het totaal af te kraken. Daar was het nu eenmaal veel te gezellig voor, zeker tot het moment waarop Pluvius besloot om het geheel met regendruppels op te gaan luisteren. ‘Raindrops keep falling from the air’, en de voorgenomen plannen om naar huis te fietsen werden alras ingeruild voor nog weer een drankje, een volgende sigaret en stemmen die opnieuw er alles aandeden om over de ander heen te springen.

Men noemt het zomerzotheid. En wederom leent cultuurpark ‘De Hout’ zich voor een volgend evenement. Een zomerse zotheid die letterlijk inhoud weet te geven aan die betekenis: zomers is het en zotten zijn er dit keer ook: Tom en Maartje. En dan, in een nanoseconde, openen zich de sluizen der herinnering. Op dat moment komt het gemeenschappelijke aan de oppervlakte, valt de voorbije tijd weg en wordt, met achtmijlslaarzen verleden naar het heden overgeplaatst. Althans, dat is mijn beleving. Maar ik denk dat het bij hen niet veel anders is. Wederom is er sprake van een ontmoeting. Een ontmoeting dit keer met een heel bijzondere inhoud. En hoewel het hier niet direct te plek is om juist over die inhoud uit te wijden, gaan er vele radertjes in mijn hoofd werken. Het begint te borrelen en het heeft veel weg van een stroom lava welke zich een weg baant door mijn tijd. In de meest positieve zin des woords dit keer. Intimiteiten worden gedeeld in de beperktheid van dat moment, gelijk dit zich in het verleden ook regelmatig voordeed. Alleen verleden klinkt wat cru in dit moment: het gaat immers simpelweg om het moment nu. En dat nu nu passeert, geeft de diepte van dit moment enigszins weer. Het raakt me; het doet iets met me. In een simpel moment wordt zo’n dertig jaar overbrugd.

Dat realiseer ik me weer wat later. Het moment voorbij en aan het totaal der dingen toegevoegd. De dingen toen naar het nu gehaald, van wat curieuze voetnoten voorzien en de wisseling van het moment dat zich voordeed. Zomaar, uit het niets. Ik geloof niet zo zeer in voorbestemming, maar het kan niet anders dan dat dit zo moet zijn. Ik geniet. Kan het op dit moment niet anders delen dan dat ik doe. Laat het hier voor even bij. Dankbaar ben ik, dankbaar voor het moment en de samenloop. Zomerzotheid zet voor een moment mijn leven op zijn kop.