Rating

Het lukt mij! Niet dat ik dar op enig moment aan heb getwijfeld, dat werp ik verre van mij, maar het blijft spannend om juist op dat enige moment weer woorden aan het totaal der zinnen toe te gaan voegen. Wat taal vermag valt nu eenmaal niet altijd onder woorden te brengen! Op andere momenten heeft het er veel van dat een lawine aan woorden de reden weet te verzwelgen. Alsof grafdelvers zich te goed doen aan de massa aarde waarmee ze kuilen graven en het geheel te bestemder plaatse in vormen weten te gieten. Ik heb het weer. Mijn gedachten gaan weer eens vrolijk aan de loop en ik doe niet veel meer dan die gedachten nakijken. Feitelijk is het het aanzien niet waard, gelijk de beelden die ik de afgelopen dagen tot mij mocht nemen. Varianten en variabelen die mij als het ware dwingen stil te staan bij de dagelijkse dingen die ik op mijn pad aantref. Hoewel dat van die dagelijkse dingen ook enigszins discutabel is. De dertigste november, een dag die ik graag van een eenendertigste dag had willen voorzien. Waar ik oktober van dertig dagen voorzag en daar kond van heb gedaan op de derde dag van november en het dit keer nalaat om daar die eenendertigste aan toe te voegen. Er is al genoeg onduidelijkheid op deze aardkloot en laat ik dit keer na om daar mijn steen aan bij te dragen! Hoewel…

Het is aan de andere kant wel een uitdaging! Maar ik laat deze voor wat deze is. Ik worstel wat met de tekst die ik voor het volgend jaar in petto heb: maak je eigen WAAR! Een wens die mogelijk niet direct wordt verstaan en in het verlengde van die participatiesamenleving dient te worden gezocht. Een oproep ook om stil te staan bij de eigenheid en de eigen kwaliteiten van een uniek individu. Als tegenhanger op datgene wat de abstracte overheid ons als worst weet  voor te houden. De verzorgingsstaat heeft nu eenmaal afgedaan en de nivellering grijpt zijn kans. De status van ons zijn valt en staat nu eenmaal bij de ‘rating’ welke een Amerikaans onderzoekbureau ons weet aan te smeren. Geen ’triple’ A, maar slechts een AA+. Hetgeen de kredietwaardigheid schijnt aan te geven. Kredietwaardig” Wat heeft dat nu weer te betekenen” Een kijkje in andermans portemonnee zou duidelijkheid kunnen geven, maar dat de ander ons zo’n kijkje gunt valt ook weer te betwijfelen. Niemand zal in bepaalde situaties over inkomen en uitgaven willen praten tenzij er sprake is van een dwangbevel, een deurwaarder verschijnt en de schuldsanering tracht om met minimale middelen het maximale eruit te halen. Een curatelestelling is er niets bij. Alles verantwoorden onder de noemer van dat inzagerecht, ik moet er niet aan denken. En denk er dus niet aan. Maar toch…

Ik houd het vandaag maar weer eens bij een tekst. De sloten zijn nu eenmaal gesloten en de sleutels zijn gebroken. Wie wil er juist vandaag naar Engeland varen, nu wij gedenken dat het Koning Willem I is die vandaag het Koninkrijksspektakel aan land heeft gebracht. 200 jaar Koninkrijk! Waarbij de Engelse kroon symbool staat op een Nederlandse postzegel: slechts vier in plaats van acht banden die het onderscheid naar voren had dienen te brengen. Een foutje. Een merkwaardig foutje. Alsof het verleden deel wenst uit te maken van de huidige tijd, van onze naaste toekomst. Fouten zijn van alle tijden, fouten zijn ook te vergeven. Maar vergeten… da’s een heel ander verhaal.