Verleiding: een bonte, natte droom!

Natuurlijk laat ik mij, met de regelmaat van een klok, verleiden. Door een straatje om te gaan, een versnapering tot mij te nemen, een verrassing voor te bereiden, dan wel mijn biologisch evenwicht ietwat te verstoren. Door voeding tot mij te nemen die, in het kader van mijn algehele gesteldheid mijn zijn op de proef kunnen stellen. Een dropje teveel, een snoepje extra, een zoutje dewelke niet geheel overeenkomt met dt wat algemeen als richtinggevend wordt gezien, dan wel dat extraatje te nemen wat een zekere kleur aan mijn leven geeft. Ongetwijfeld zal ik daar op een ander moment tol over moeten betalen maar totdat moment heb ik daarvan kunnen genieten. Het zijn over het geheel genomen geen excessieve zaken die mijn leven bepalen, de kleur verhelderen laat staan dat ik mezelf op zou gaan leggen de verleiding te weerstaan, neen juist door aan die verleiding toe te geven ontstaat er als het ware een verdieping, een extra dimensie. En juist om die dimensie draait het veelal. Neem nu, bijvoorbeeld, een tweede exemplaar van de ‘Bonte droom van het circus’, waarmee Marjolijn mij gisteren mee had willen verwennen. Op dat moment had ik een keuze: te zeggen dat zij mij aangenaam weet te verrassen en ik met veel plezier haar cadeau in ontvangst had kunnen nemen of, en dat heb ik in dit geval gedaan, har te zeggen dat deze droom reeds heel lange tijd in mijn bezit is. Simpelweg door het feit dat oma Valkhoff niet alleen roomboter at van CZ Lutjewinkel, maar ook de rijkskeurmerken spaarde voor de plaatjes die met gluton in die droom geplakt konden worden. Waarschijnlijk is juist in die tijd mijn passie voor het circus ontstaan. Want van passie kan zeer zeker sprake zijn. Neem nu, bijvoorbeeld, Berlijn. Er kan geen sprake zijn van enig toeval wanneer ik daar die modellenzaak ontdek. Het is meer dan een samenloop dat ik juist op dat moment een afweging weet te maken tussen de getallen op een rekening en het gegeven juist uit Berlijn enige modellen mee te nemen. Modellen die er toe doen, althans in mijn ogen. En ik ben dan weer een kleine jongen die de verleiding niet weet te weerstaan…

Verleiding, een bonte, natte droom dewelke tot leven wordt gewekt door de tijd die zich nu voordoet. December! Sinterklaas, de Kerstman en de veronderstelde vrede op aarde terwijl we elkaar bijkans de koppen in elkaar slaan. Een tijd van bezinning en inkeer, een moment waarop de antwoorden schuldig blijven en de vragen verstommen. Waarbij berusting een deel van het geheel wordt en de drempels minder worden geslecht dan ooit zijn voorgenomen. December. De wind die waait uit het gure oosten, de kachels een nieuw record zouden kunnen vestigen en de dromen door de realiteit van alledag worden verdrongen. Kindekes die sterven en ik me niet drukker hoef te maken dan over de dingen van mijn alledag. Ik me dat bewust probeer te zijn en dan toch… die verleiding. De verleiding waar ik juist vandaag gewag van maak. Ik ben heel blij dat er ergens in mij nog steeds dat kind schuilgaat. En die blijdschap wil ik delen. Op dit moment. Het heeft iets weg van die kers op die taart en zich zomaar voordoet. Een droom. Als ooit die bonte droom… van het levenscircus!