Pluusj

Venijn”! Neen! Vilein”! Een beetje in de richting! Spelen op het scherp van de snede” Komt in de buurt! Maar hoe dien je anders dit stuk te omschrijven” Ik zou het, eerlijk gezegd, niet weten. Want ook dit keer komen vele menselijke emoties aan bod. Haat, liefde, lust en wellust, afgunst en jaloezie, messcherpe uitspraken en heftige emoties en alles wat dies meer zij… Pluusj speelt en dat Pluusj speelt daar raken alle gasten van overtuigd. In een zaal van Artiance, waarbij de tijdsduur dit keer voorbijvliegt. Al was het alleen maar door het feit dat het menselijk onvermogen haarscherp wordt gefileerd. Augustus: Oklahoma geschreven door Tracey Letts in een vertaling van Ger Apeldoorn, een bewerking van Greetje Danner die de hoofdrol voor haar rekening neemt, onder regie van JosSalari. Een bezetting dit keer van dertien personages, onder de noemer dat ‘niemand ontsnapt aan de wurgende greep van de moederliefde.’ Gewaagd, gedurfd en gepresenteerd met een heftigheid die de vonken over het toneel laat spatten. Vandaag wordt de laatste voorstelling gegeven en zal ook dit stuk in de vergetelheid terecht hebben kunnen komen ware het niet dat volgend jaar de film verschijnt met een hoofdrol van Meryl Streep. Maar voorlopig heeft Pluusj dit reeds op het toneel gebracht. En is mijn rol niet veel meer dan Pluusj te volgen en daar kond van te doen. Waarbij ik niet schroom om ook van het volgende melding te maken, hetgeen de illustraties mogelijk zouden kunnen verduidelijken…

In Augustus Oklahoma komt de familie Weston samen. Vader Beverly is verdwenen en moeder Violet is door medicijnverslaving ten prooi gevallen aan paranoia en hevige stemmingswisselingen. Hun dochters Barbara, Ivy en Karen keren met hun aanhang terug nar het ouderlijk huis. Ook Violets zus Mattie Fae met man en zoon dienen zich aan. Terwijl men herinneringen ophaalt aan Beverly en het roemruchte familieverleden. lopen de spanningen hoog op – niet in de laatste plaats dankzij de spijkerharde commentaren van de manipulatieve Violet. Wanneer de conflicten tussen Violet en haar dochters escaleren, spat de familie Weston uit elkaar. Maar ondanks alles blijven de Westons, die keiharde overlevers, elkaar opzoeken voor bevestiging, troost, genegenheid en liefde. Ondertussen slaat het indiaanse meisje Johnna, de hulp in de huishouding en drager van een eeuwenoude cultuur waarin familierituelen nog steeds worden geeerd, vanaf de zijlijn de ondergang van de Westons gade.

Geen woord teveel sprak Ruud Benard toen ik hem in Schagen tegenkwam. Een stuk waar ik bijzonder van heb genoten en waarbij dat oude bloed begon te kriebelen. Dat bloed wat ooit op het toneel in ’t Zand begon te stromen en zijn vervolg kreeg in de Heijermanscyclus in het Scgon theater. Dat bloed dat momenteel wat stroperig is gaan worden door veranderde omstandigheden. Maar ik aan Jos Salari vroeg mijn naam net zo lief in dat boekje van hem te zien worden opgenomen. Een vergelijkbaar boekje als Maarten Leegwater met zich mee zeulde. Namen, rollen en het casten van mogelijk potentiele kandidaten. Nu zijn Jan Slijkermen, de eerder genoemde Ruud Benard, Irene Oonk en Marisca Alkemade ook geen onbekenden. Met Marisca mocht ik in ‘Dageraad’, een stuk in blanke versen, haar het licht in haar ogen teruggeven in mijn rol van Pioen, hetgeen toen ook een nogal heftige scene was. Want heftig waren ook de scenens die gisteravond werden voorgeschoteld: het hoeft dit keer geen betoog dat dit ten koste ging van de nodige borden…