Drempel

Ik ben in staat om leegte te vullen! Dat is op zich geen verdienste, laat staan enige vorm van vermaak, maar simpelweg een constatering. Het vullen van mijn leegte bestaat voor een belangrijk deel uit het tussen mijn vingers door laten glijden van de tijd. Mijn interpretatie van die tandeloze tijd waar A.F.Th. van der Heijden boeken over heeft weten vol te schrijven. Hetgeen ik dan weer wel zie als een vorm van verdienste. Ik heb mij ooit iets voorgenomen, alleen… tot op heden heb ik van alles uit de kast gehaald om dit voornemen op de lange baan te schuiven. En daar ben ik tot op heden redelijk in geslaagd en ben ik ietwat verbaasd, wanneer de ander mij op dit voornemen attendeert. Dat heeft veel weg van een selectief geheugen, ware het niet dat ik ooit van die hartdokter op mijn hart gedrukt heb gekregen om ‘leuke dingen’ te gaan doen. En dat klonk in mij oren als een ‘zoveel tijd heb je niet meer…’
Naast het plukken van de dag, dat ik graag aan anderen overlaat, terwijl ik me nog eens omdraai, draai ik mijn hand er niet voor om om zaken op mijn beloop te laten. En daar precies zit de kneep. Want ik leef niet alleen. Ook ik weet mij omringd met anderen. Anderen die mij net zo dierbaar zijn als dat ik mezelf dierbaar ben. Hoewel dit laatste met een bus zout gezien dient te worden. En zout staat dan weer haaks op het voedingsvoorschrift dat ik ooit, in een heel ver verleden, mocht aanhoren. Waar ik, uiteindelijk, toch ook weer mijn eigen plan op heb getrokken.

Ik brabbel maar wat, maar werd wel weer op de feiten gedrukt. Dat ’to do’ lijstje is niet direct aan mij besteed en als het aan mij besteed zou zijn, heb ik daar niet altijd zin in. Eigenlijk ben ik de ‘man van de uitstel’, heb ik ook iets van ‘morgen’ en als het ‘morgen’ weer is, wordt het desnoods ‘overmorgen’. Waardoor de week achter mij komt te liggen en de maand zich opmaakt om getallen te veranderen. Het zijn dan ook niet direct hindernissen die mij remmen, maar heeft veel meer weg van drempels die mij vaart laten minderen. Want de vaart erin ken ik nog hooguit uit mijn verleden: toen deed ik de dingen op stel en sprong, begon ik te klussen wanneer het daar de tijd voor werd en tegenwoordig… druk, druk, druk met alleen maar leuke dingen. Terwijl de dagelijkse gang der dingen ook de nodige aandacht behoeft. Het stofzuigen, de was in de kast, het boodschappen doen en niet in de laatste plaats mijn zinnen verzetten. Juist dan heeft het er veel van dat ook dit keer mijn cirkel weer rond is en begint het ‘hele geneuk’ weer van voren af aan. Beticht mij echter niet van lamlendigheid, want ook die vlieger gaat niet op. Het is niet zozeer mijn lamlendigheid dan wel het moeilijk te vinden om dingen ‘los te laten’, hetgeen dan weer in andermens ogen…

Ik vind het prachtig en bezorg anderen daardoor ongemak. En zodanig ongemak dat het gat benauwen, terwijl ervoor alles wel een oplossing is dan wel dat een oplossing zich aandient. Althans, voor wat het mij betreft. En dan neig ik weer naar Remy, hetgeen dan ook weer als een ‘makke’ kan worden gezien. Leven onder een dak, gaat geregeld gepaard met enig ongemak. Woorden waar ik me gedeeltelijk in kan vinden: gedeeltelijk. En juist in dat delen ligt dan weer een kern besloten. Ik zou zo graag willen delen in de delen die ik te delen heb. Waar mijn belangstelling naar uitgaat en waar ik veel vreugde aan ontleen. Daar sta ik echter voor een belangrijk deel alleen in. En juist dan wordt het lastig om juist dat deel met die ander te delen. Omdat die daar een totaal andere beleving aan hecht. Ach, leven is een kwestie van geven en nemen. En dat wat ik geef, wordt niet altijd genomen. Ik noem het een verrassing, maar soms is het niet veel meer dan… wat dubbelzinnig vermaak. Juist door die dubbelzinnigheid,sla ik een aantal stappen over en heeft het veel weg van ondubbelzinnigheid. Maar ook dit hoeft geen belemmering te zijn, neen, dat zijn mijn drempels. Gelijk ik me iedere dag opnieuw realiseer voor een volgende drempel te staan. Hobbels op mijn pad, drempels in het verschiet, een ondergaande zon die de hemel rood kleurt. En een kat die opgaat in een muur…