Boek delen

Waar muren kunnen uitnodigen geslecht te worden, zijn het vaak de stenen die spelbreker zijn. Laat staan dat de voegen een rol van betekenis spelen. De vraag wat zich achter die muren afspeelt, wat die muren te verbergen hebben dan wel welke geheimen hierachter schuil kunnen gaan, het onverbiddelijke van de vragen die dit oproept. Waardoor de gaten die zich zouden kunnen voordoen direct weer worden gedicht en de geheimen wederom versluieren. Geen idee waar deze kronkel nu weer zijn oorsprong vindt, maar als variabele op wat zich achter gesloten deuren kan afspelen geheel en al in het midden latend. Mogelijk dat ‘The Wall’ hier een rol van betekenis in speelt. Dat de windvlagen die gisteren de kust teisterden daar ook deelgenoot in zijn. Geen enkel idee in deze stormachtige omstandigheden. Maar wel lekker bezig! Nu zal ik absoluut niet gaan beweren dat ik een regelmatig oog voormuren heb, dat ik in zekere zin de schoonheid van een vast weet te leggen, maar het is toch een gedachte die ik koester. In die zin dat ook ik me regelmatig achter muren schuil houd.

Nu ben ik de laatste maanden wat in de ban van het maken van boekjes. Fotoboekjes en dat dan weer in het kaden van acties van de HEMA. Dat ik een ietwat goede klant van hen ben, behoeft geen nadere uitleg. Hooguit dat het mij wat ontbreekt aan een verantwoorde uitleg, wanneer het resultaat van de bankrekening is afgeschreven. De vlieger van de verrassing gaat geregeld niet meer op. En moeilijk kan ik daar dan de wind de schuld gaan geven. Neen, het zijn veel meer de momenten die ik uitkies nadat ik al eerdere momenten heb vastgelegd. En de titels die dit geheel kunnen omlijsten. Ik ontleen daar vervolgens plezier aan en weet dit plezier dan weer met anderen te delen, waardoor een gevoel van feestvreugde zich van mij meester maakt. Maar juist die feestvreugde weet ik te verbergen; die koester ik, op een ander moment, achter mijn muur. Gelijk muurbloempjes zich veelal schuilhouden in dat veronderstelde decor. Het zijn dan ook mijn ogenblikken waarop ik mijn Canon laat klikken. Waardoor de meest vreemde zaken uit het verband kunnen worden gerukten ik niet veel meer blijk te zijn dan de zondaar die zich ook nog eens in mij schuilhoudt. Ik betrap me er weleens op dat ik kwalijke gedachten koester. Spreek ze niet uit, maar sta daardoor weer van mezelf te kijken. En  mijn kijken spreekt geregeld boekdelen. Althans wanneer ik op anderen afga. Neen voor vandaag is het slechts een kijkje achter mijn schermen en speel ik voor een belangrijk deel als decorstuk. Houd ik het grootste gedeelte achter op mijn tong en doe ik alsof ik voor Gekke Gerritje in de wieg ben gelegd. Want van Jantje Beton…