Lintje met een strik

Het heeft iets onhebbelijks. Ook iets onbillijks. Je begint aan iets, behaalt dit en onmiddellijk bekruipt je het gevoel dat je een slag gemist hebt. Dat het nog betere had gekund, als… als de verrekte dooddoener. Nu heb ik makkelijk ‘lulle’ vanachter dit toetsenbord met weinig uitzicht op een podiumplaats, maak mij niet op om applaus in ontvangst te nemen, laat staan dat ik een lauwerkrans krijg omgehangen, dan wel een lintje met een strik. Neen veelal zal ik mij in de schaduw van mezelf dienen te plaatsen opdat het spotlicht aan mij voorbij zal gaan. Zo sta ik vandaag in dubio: zal ik nu wel dan wel niet de gang naar de kunstuitleen gaan wagen. Lien was daar heel duidelijk in: geen amateurs dan wel hobbyisten maar professionele kunstenaars! Naast een website kan een portfolio soelaas bieden bij de ballotagecommissie. Dan wordt het tijd om mijn voelsprieten eens uit te gaan steken, de afweging of zaken de toets der kritiek weten te doorstaan en de pluimen die ik her en der in ontvangst heb mogen nemen nog eens kritisch de revue te laten passeren. Met het oog op het kleien om het grote geen geweld aan te doen. En juist dat is bepaald geen opwekkend iets. De afkeuring ligt mij nu eenmaal nader aan het hart dan de kans dat ik verregaand word opgehemeld. Dan ligt valse bescheidenheid op de loer of denk ik er weer aan een volgend kwartier van ‘eeuwige roem’ te gaan volbrengen. Tenslotte heb ik dat al een aantal keren mogen meemaken…
Neen, wat gedachten betreft volg ik met volle overtuiging de kronkels die zich voordoen. Zal ik het voor vandaag weer eens wat kort houden. Tenslotte valt er vandaag wat te vieren: Ria die maandag verjaart en dit vanavond zal gaan vieren. Waarschijnlijk met een veelvoud van vieren, maar desondanks: zij leve hoog, zij leve droog, zij leve hoog en droog want met dit weer krijg je ons niet naar buiten!