Droevig

Het droevige verhaal van de nozem en de non. Hetgeen wijlen Cornelis Vreeswijk weer eens in beeld brengt. Een nummer dat niet zal verdwijnen, simpelweg door het feit dat dit op vinyl is vastgelegd. Gelijk ik vandaag een poging onderneem om juist dit nummer weer eens wat op te gaan poetsen. Het is niet voor niets dat het vandaag de veertiende februari is en dat de commercie er van alles aan gelegen is om een volgend Amerikaans fenomeen blijvend in Nederland te introduceren. Maar, eerlijk gezegd, heb ik helemaal niets met dit gebeuren. Gelijk ik ook niets heb met Halloween. Neen, ik ben nog steeds een voorstander van Sinterklaas, heb nog steeds iets met Sint Maarten, laat gelijktijdig het carnaval aan mij voorbijgaan. Ik ben nu eenmaal een mens van boven de grote rivieren, heb weinig van doen met religie, huldig nog wel mijn fotografeerkunsten en weet me nog steeds te vermaken met teksten die, over het geheel genomen, de neiging vertonen nergens op te slaan. Wat dat betreft koester ik mijn beperkingen, zit wat achter een computer en werd vandaag bijgestaan door Sabine, voor wie dit apparaat weinig geheimen kent. Zij weet waar zij wat zoeken moet en vinden kan en ik sta erbij en kijk daarnaar. Geenszins bezwaard! Neen, het is bijzonder wanneer ik wat oudere toestellen tot leven weet te wekken, door simpelweg wat nieuwe batterijen in wat gedateerde apparaten te doen. En wat zich dan openbaart heeft veel weg van een artistieke staalkaart. Zaken uit een recent verleden, gelijk die nozem en die non welke als beginregel dit epistel laten spreken. Nu speken vele dingen voor zich, edoch dien ik vandaag melding van het volgende te maken. Het betreft namelijk zaken die mij hebben geraakt en nog steeds weten te raken. Niet alleen in het kader van de nog te ontwikkelen wiksblik, eerder door de verschillende afscheiden die zich hebben voorgedaan. En daar dienen de plaatjes van vandaag een belangrijke rol in te hebben. Een rol die voor hen is weggelegd. Een aantal bedankjes waarbij ik de reden achterweg laat, dingen die ik, ter goeder trouw, van anderen mocht ontvangen: treinen en daarbij behorende details!

Nu weet ik wel dat het vaak de kleine dingen zijn die het hem doen, dat het oog voor detail zich niet altijd laat zien en dat het aan die derde is om daar oog voor te hebben dan wel oog voor te krijgen, dat het veelal mensen zijn die het liefst achter de schermen zich voortbewegen, maar dit keer wil ik Jaap en Rob wat meer in het zonnetje zetten. Want het zijn hun ogen en handen die de liefde voor dat detail naar voren weten te brengen, waarmee ik toch enigszins aan die Valentijngedachte tegemoet kom. Zij maakten voor mij speciaal een aantal wagons in een schaal die mij weliswaar wat minder aanspreekt (tenslotte ben ik meer een H0 fanaat), maar juist vandaag verdienen hun creativiteit het om onder de aandacht van al die onbekende kijkers te worden gebracht. Het gaat eenvoudig weg om een aantal wagons in de zogenaamde LGB-schaal. En die schaal houdt in dat dat weer een vergroting van de schaal 1/43 van Dinky Toy is. Alleen… het duurt vandaag weer even. Nu gaat de tijd voorspoedig voort, kent mijn geduld wat grenzen maar om het geheel toch van een inhoud te kunnen voorzien… Genoeg dit keer!