wiksblik

Het blijft wat discutabel. Wanneer de kleintjes groots uitpakken, kunnen het slechts kruimels zijn die het pad bepalen. Wanneer de kruimels worden opgepikt, zal het spoor verdwijnen. Hooguit dat ergens een maag wordt gevuld, de restanten wat te raden overlaten dan wel dat mogelijke gevolgen in de kiem worden gesmoord. Hetgeen dan weer weinig genoegdoening oplevert, laat staan dat iemand hier nog wegwijs uit wordt. Neen, alsof er niets is gebeurd zal menigeen zijn weg vervolgen om vervolgens tot de ontdekking te komen dat er feitelijk niets te melden valt. Er, ogenschijnlijk, niets is gebeurd laat staan dat er iets heeft plaatsgevonden. Waarmee dit betoog in de kiem wordt gesmoord en er weinig tot geen letters op papier zijn verschenen. Hoe vaak sta ik stil bij prietpraat” Hoe vaak schep ik er genoegen in om mijzelf op te zadelen met gedachten dan wel ideeen die mij bezig houden. Neem nu, bijvoorbeeld, de plannen om wiksblik van een inhoud te gaan voorzien. Wiksblik”! Wat moet ik me daar nu weer bij voorstellen” Mogelijk een eigen webwinkel, misschien wel een poging om een substantiele bijdrage te gaan leveren om het economisch tij te gaan keren. Misschien wel een doorbraak in onvermoede mogelijkheden. Misschien wel een misser van de eerste orde. Mogelijk een manier om iets van mijn uit de hand gelopen verzamelzucht niet alleen te rubriceren, maar ook eens aan die andere verwoede verzamelaar kenbaar te maken. Mogelijk tot een ruilhandel te komen. Misschien wel een mogelijkheid om…
Loslaten! Een woord dat menigeen al heeft geuit en waar bij mij de neiging ontstaat het tegenovergestelde te doen. Vasthouden dus, waarbij ik geenszins de eigenschap die hieraan kleeft, voor ogen heb. Het heeft er dan ook veel van dat die veronderstelde vasthoudendheid niet bij mij hoort, maar ook dat kan een illusie zijn. Nu weet ik wel dat ik gevoelig ben voor illusies, maar zolang het geen vervalsingen zijn van mijn veronderstelde werkelijkheid is er niets aan de hand. Ik heb er, door de jaren heen, mee leren leven in tegenstelling tot anderen die mijn pad mochten kruisen. En dat kruisen zorgde dan weer onderweg voor die eerder genoemde kruimels. Of liever gezegd kruimeltjes, stukjes en brokjes die opgevreten en mogelijk al gaande weg verteerd zijn. Daar laat ik me liever niet over uit. Het zijn juist die stukjes en brokjes die deel van mijn leven zijn gaan uitmaken. En waar ik door wiksblik een poging ga wagen om die blik niet alleen te verruimen, maar letterlijk de tering naar de nering hoop te gaan zetten. Het heeft nu veel weg van een bergplaats vol nukken en grillen, vol met opgekropte frustraties die op geen andere wijze bevrediging gaven dan door het kopen van… Het betreft speelgoederen, treinen en autootjes in veelvoud, foto’s en boeken en alles wat dies meer zij. Waarschijnlijk ben ik nooit los gekomen van die kindsfase die als anaal in de boeken wordt beschreven. Heb ik de drollen gesublimeerd en deze tot ongekende hoogten weten te brengen. De stapels op zolder getuigen hiervan. Ooit schreef ik gedichten in veelvouden, schrijf ik momenten in het heden, fotografeer me wezenloos en weet met die stapels eigenlijk niet goed raad. Hetgeen mij dan opbreekt, ik de zaak ontvlucht en alles achter mij laat. Geenszins een vorm van loslaten: hooguit voor een moment. Wanneer ik de deur achter mij dichttrek, verschijnt er direct een ander beeld: de trap naar beneden alwaar mijn schoenen wachten. Trek ik die aan heb ik weer een ander doel, voldoe aan een verzoek en haast mij uit de voeten. Bezig zijn op een aantal fronten geeft mij nog steeds voldoening, bezig zijn op een enkel front zou ik dienen te behappen. Hapklare brokken schrikken mij af, al kan het soms verhelderend zijn wanneer iets voor mij wordt voorgekauwd. En dat hoop ik morgen,,,
wiksblik.nl Misschien wordt het wat!