WIKSBLIK & ingeschakelde ICD

Je houdt het niet voor mogelijk, maar sinds zondag wordt wiksblik in de vaart der volkeren meegesleurd! Wiksblik, die op termijn garant gaat staan voor al dat andere wat zich op mijn palet voordoet. De variabelen van interesses, de modellen van treinen, autootjes en ook de plaatjes die ik in de loop der tijd heb mogen schieten en ook als zodanig geschoten heb. Momenten die zijn vastgelegd en er eigenlijk om vragen elders een bestemming te krijgen. Het is dan ook die blik die ik mogelijk met anderen ga delen. Waar je oog op kan vallen, die je zou kunnen beroeren of die een herinnering levend gaat maken. De beelden die zich in jouw bovenkamer voordoen, de momenten waarop jij… En dan wordt het slechts een kwestie van zelf invullen. Althans, dat is wat ik me voorstel. Maar hoe anders zou het kunnen gaan lopen”! De vraag gesteld en het antwoord schuldig blijven, is nu eenmaal niet aan mij! Tenzij… voorzover er sprake kan zijn van een tenzij. Niet dat dit er iets toedoet, het bezig zijn op zich geeft al oprechte voldoening. Het bezig zijn met een ander, in dit geval met mijn schoondochter, een meer dan oprechte voldoening. Zeker gezien de expertise die zij aan het licht brengt. Inbrengt. En het gegeven dat zij dit licht ten uitvoer weet te brengen, zorgt er voor dat de dingen zichtbaar zijn en worden. Ook dat mag weleens gezegd zijn, hetgeen ik dan bij deze doe! Genoeg veren voor dit moment uitgedeeld, zal het mij niet verbazen het op termijn weer te herhalen. Want ook zo zit ik enigszins in elkaar, hoewel ik mezelf nog steeds weet te verbazen. En dat verbazing naast verwondering grootheden zijn die mij beroeren en nog steeds weten te beroeren, ook dit is iets dat mij nog steeds verwondert!
Verwondering van een kind verpakt in een wat ouder wordend vel. Daar kan ik simpelweg niet omheen en daar wil ik ook niet omheen. Sprak ik op zondag uit dat een tweede deel omtrent de ICD en het uitschakelen daarvan in die laatste levensfase, de dag daarop een vervolg zou kennen, moet ik helaas erkennen me niet aan deze belofte te hebben gehouden. Er kwam wat wezenlijk anders tussen, iets dat mij aangreep en dat iets wat ik kenbaar wilde maken. Er was sprake van een viertal stellingen ten aanzien van het uitschakelen van de ICD met de bijbehorende ‘voors’ en ’tegens’.
Deze luidden als volgt:

• ICD-shocks kunnen als pijnlijk worden ervaren
• ICD-shocks kunnen leiden tot meer angst
• ICD-shocks kunnen leiden tot een verminderde kwaliteit van leven
• Je kunt ICD-shocks ervaren tijdens het sterfteproces.
  De pro’s waren respectievelijk: geen pijnlijke shocks, vermijden van angst in verband met een shock, behoud van de kwaliteit van leven, en een waardige dood.
  De contra’s: pijnlijke shocks, accepteren van het risico van angst in verband met een shock, afname van kwaliteit van leven en een onwaardige dood.

Ter verduidelijking: kiest de ICD-drager bij de eerste stelling voor ‘pro’ dan geeft hij daarmee aan dat hij voor het uitschakelen van de ICD is omdat hij geen pijnlijke shocks wil ervaren. Bij de tweede stelling bevestigt hij met een ‘pro’ dat hij in de laatste levensfase geen angst wil hebben voor een shock en bij drie en vier kiest hij voor kwaliteit van leven, althans voor zover dat gezien de omstandigheden nog mogelijk is, en voor een waardige dood.
Een waardige dood in de laatste levensfase, nadat de ICD bij leven heeft gezorgd voor een zo volwaardig mogelijk leven. Er dagen aan het leven konden worden toegevoegd; de kwaliteit van leven weer een volwaardige plek heeft kunnen innemen. Want leven binnen de mogelijkheden is nog steeds veel waardevoller dan berusten in de beperkingen!
Met dank wederom aan het Stinjournaal, 30 januari 2014.