Week van de …

Hoewel discutabel, beleef ik er veel plezier aan. En het plezier dat ik hieraan beleef, geeft ook direct weer dat ik niet altijd rekening houd met de mogelijke sentimenten van de ander. Dat ik me met dit blog mogelijke kwetsbaar opstel, is een ander deel van mijn verhaal. Door met feitelijkheden te komen, zou ik mezelf enig onrecht aan doen. Door met mijn gedachten te spelen, ze aan de loop te laten gaan dan wel wat memorabele momenten naar voren te brengen, houd ik mezelf figuurlijk in beweging, naast het letterlijk bewegen dat ik doe. Met andere woorden: de ingeslagen weg blijf ik toch maar vervolgen. Al was het alleen maar in het kader van hersengymnastiek. Want aan doorsnee gymnastiek heb ik eerlijk gezegd een broertje dood. Neen, mijn bezigheden vallen onder de noemer ik vraag en zorg ervoor dat ik zelf draai. En wanneer ik draai hoop ik daar lol aan te beleven. De lol die ik beleef is veelal de weerklank van mijn leven en ik realiseer me dat niet iedereen mijn lol kan delen, waardoor ik enigszins buiten de boot val. Majeur en mineur, geenszins als toegevoegde waarde. Meer als een constatering dit keer. En bij die constatering blijft het enigszins. Dat neemt niet weg dat er zaken zijn die mij toch  weer weten te beroeren. En met die beroering, vaar ik immer wel!

Neem nu een dag als gisteren. Ik had het genoegen om weer wat plaatjes te schieten van iets dat mij nog steeds weet te bekoren. Iets met treinen en navenante aankleding. In een uitvoering die er niet om liegt en waarmee de eigenaar van dit geheel menig ander ook heeft weten te bekoren. De magie van het model op grond van de werkelijkheid. Met alles wat daar dan weer mee samenhangt. Het is nu eenmaal de samenhang die het geheel zo boeiend maakt. En in dat geheel beweeg ik me, waardoor het misschien voor de buitenstaander moeilijk te volgen, laat staan te begrijpen valt. Mogelijk ook omdat ik in mijn beschrijving dan wel beleving onnavolgbaar ben. Waardoor de inhoud als zodanig verloren gaat.  Toch zie ik mezelf als een realist: hooguit kan door mijn achtergrond een deel van de realiteit als irreel door de ander worden gezien. Dan doemen dilemma’s op en kan ik niet veel meer doen dan de dingen van me af te schrijven. Wat ik dan weer bij deze doe. Alsof ik niet anders kan, en waarschijnlijk is dit ook zo. Ik heb nu eenmaal die drang die doet denken aan dat veronderstelde obsersieve. Daarbij het compulsieve wat in het midden latend.  Geen   wonder eigenlijk. Want dit is ook nog eens de week van de psychiatrie. Waarin de afwijkingen even de revue passeren, voor ze weer verdwijnen in het web van alledag. Waarbij ik het voor vandaag hierbij wil laten. Tenslotte wacht mij waarschijnlijk nog een morgen en wie weet…