Saamhorigheid

Dicht in mij, bedacht een ander en liet dit erbij. Alleen, dat is niet de zuivere waarheid. De zuivere waarheid ziet er geregeld anders uit. Daar helpt zelfs de lieve God niet bij. Ook die neemt weleens een dag vrij, of laat het simpelweg even afweten. Gelijk heeft’íe! Daar gaat het vandaag niet om. Vandaag is immers anders. Niet te vergelijken met gisteren, laat staan met morgen. Dus vandaag! Niet dat vandaag zich opvallend anders gedraagt dan gisteren, laat staan dat eergisteren nog een deel van die dag naar vandaag heeft weten door te brengen, de constatering dat het vandaag vandaag is, staat buiten kijf! Alsof gisteren niet is geweest…
Neen, dan die waarheid. De waarheid die vanuit diverse dimensies kan worden beleefd. En daar bedoel ik dan mee, dat het niet altijd overeen hoeft te komen met de werkelijkheid. Ieder mens kent nu eenmaal illusies, naast de interpretaties die danig kunnen verschillen. Wanneer dar ook nog eens een mate van overtuiging een rol gaat spelen, bestaat de kans dat het geheel uit de hand loopt. Wanneer die uit de hand gelopen overtuiging door velen wordt gedeeld, kan er sprake zijn van een opschudding die zijn weerga niet kent. Neem nu, bijvoorbeeld, een man als Wilders. Hij brengt iets naar voren, laat de verschillende nuanceringen voor wat ze zijn en weet zijn publiek zodanig op te zwepen dat zij luidruchtig gaan scanderen. Er vloeit een golf van samenzijn overheen en voor eenieder het goed en wel beseft, is daar dat massagevoel onder de noemer van saamhorigheid. En met die saamhorigheid is het vaak onvoldoende gesteld. Wie maalt daar tegenwoordig nog om” Hooguit een enkele molenaar! Of iemand die de strijd om de windmolens in zijn achtertuin op voorhand weet te verliezen. Ik roep maar wat maar weet van mezelf dat ook een Don Quichotte uiteindelijk de pijp aan Maarten heeft gegeven. En dat van Rossums troost tegenwoordig door Maarten van Rossem de spiegelaar is die ons naar onszelf laat kijken…
Het heeft vandaag weer veel weg van de vrije associatie, de onnavolgbare noemer waarachter ik vaak schuil ga. En dat ik mij de illusies die ik koester, veelal slechts met mezelf deel. De hoop niet opgeef dat op een dag ook mijn gedachten door een ander worden opgepikt. Men vragen gaat stellen in de vorm van ‘wat bedoel je daar nu precies mee”!’ Dat ik mijn uitwijdingen zodanig weet te formuleren dat er mogelijk ingewijden op gaan staan. Dat de vrije associatie, zo kenmerkend voor mij, tot een bepaalde duidelijkheid zullen leiden. Dat ik mijn gedachteroerselen met juist die ander weet te delen, het schouderophalen of de kreet: ‘ach, da’s typisch Wik’ zich zullen gaan verheugen op al die ongestelde vragen en de antwoorden die ik dan weet te geven. Zeg niet dat ik me deze week wat vaker bezig houd met datgene wat mij bezighoud. Ik realiseer dat ik deel uitmaak van een groter geheel en dat dit geheel weer meer is dan de som der delen. En dat wilde ik voor vandaag mededelen, in het besef dat het streven naar een vorm van volmaaktheid nu eenmaal niet voor mij is weggelegd!