Libelle

Het hangt erom. Wanneer de vraag wordt gesteld waar het dan om hangt, blijf ik dit keer het antwoord schuldig. Niet in de laatste plaats opdat ik mij niet schuldig voel, maar simpelweg door het feit dat het erom hangt. Dat heeft iets spannends. Dat maakt de ander nieuwsgierig, en uiteraard, mezelf ook. Het is namelijk altijd weer de vraag of iets wat dood is, nog wel een teken van leven zou kunnen geven. Wanneer de laatste adem als het ware het loodje heeft gelegd. En dat in de week dat begraafplaatsen zich mogen verheugen op een meer dan gemiddelde belangstelling. De noemer is dat ‘voor elk karakter een passende rustplaats’ geboden kan worden. Bovenop de heuvel, met uitzicht op een eeuwenoude eik, of juist aan de voet, beschermd door een imposante treurbeuk: op begraafplaats Westerveld lig je altijd mooi. Een kronkelig pad, terwijl op de vogels na er stilte heerst, tegen de heuvels op groeien de bomen hoog en grillig en we fluisteren eerbiedig. Dat gaat vanzelf op een begraafplaats. Het is de sereniteit die er altijd heerst.

Ik zoog stof. Kwam onderweg een lijk tegen. Heb deze, met gepaste eerbied, vereeuwigd. En heb haast vanzelf de woorden ‘ashes to ashes and dust to dust’ gemompeld. Dus draag ik vandaag deze bijdragen aan die gestorven libelle op. Was het alleen maar om te zorgen dat ook bij dit karakter een passende rustplaats past. Back to nature en dat de natuur vanzelf dat werk mag gaan doen…