De dag na morgen

Een zes-jarige opleiding. Maar dan heb je wel wat in je vingers. In je groene vingers wel te verstaan. met een ontwikkeld oog voor fleur, kleur en geur. Bedrevenheid die door gedrevenheid wordt aangemoedigd. Het oog wil immers ook wat. En wat dat oog precies wil, is de vraag waar de kunstenaar mee wordt geconfronteerd. Of de omstandigheid dewelke een rol gaat spelen: tenslotte ligt tussen rouw en trouw slechts een enkele letter. Uitbundigheid bij de een en een ingetogen soberheid bij de ander. Uitgelatenheid en de mogelijk serene stilte die zich voordoet. Maar toosten kan in beide gevallen, hoewel bij de een sprake is van een heildronk en bij de ander een bewust zijn van dat afscheid. Misschien wel in de geest van die ander. Weer eens wat anders dan de obligate koffie met ‘stuifcake’. Hoewel dat, strikt gezien, ook niet te versmaden valt. Maar nu praat ik duidelijk voor mezelf. Omdat ik ook nog geen enkel idee heb wat ik me bij mijn ‘afscheid’ voorstel. De muziek is duidelijk, die ligt al jaren vast. Mogelijk een enkele bloem, daar heb ik in de regel niet zoveel mee. Dan richt ik mijn oog, voor zover dit nog te richten valt. Liever op die mogelijke toost. Tot heil van degenen die achterblijven. Want ook die… er kan geen sprake zijn van een gat dat door de ontvallene is ontstaan. Laat staan dat dit veronderstelde gat te dichten valt…

Zeg het met bloemen! Neem vaker een bloemetje mee! Rode rozen die de kleur van de liefde aangeven. Een witte chrysant, een identieke anjer. En de fondsen die daar dan weer aan gekoppeld kunnen worden. Geen idee of het Anjerfonds nog bestaat. Inzamelingen aan de ene kant en uitgaven aan de ander. Een enkel bordje dat de gulle schenker nog even doet herleven. Vorige week de week van de begraafplaats. Daar kwam het een en ander tussen. Vandaag maar weer eens op de dag van morgen richten, maar niet eerder dan dat het graf gesloten is.