Nostalgisch

Ik zal niet direct beweren dat ik een gezagsgetrouw burger ben. Integendeel. Dat ik me zo af en toe wat provocerend manifesteer komt waarschijnlijk doordat ik een ‘kind’ ben van de jaren zestig. Waarbij het kind zijn in de jaren daarna een ietwat ander karakter heeft gekregen. De tijd van het experiment en vormen van ongehoorzaamheid zich veelal op het randje van het kantje voordeden. Het heeft, waarschijnlijk, altijd wel een invloed op mijn zijn gehad. Niet extreem, maar meer in de vorm van een niet geheel conformeren aan het beeld dat voor een belangrijk deel door de jaren daarna aan de maatschappij werd opgehangen. Eigenlijk de overgang van zwart/wit naar kleur. Kleuren die ook in de politieke voorkeuren van mensen naar voren werden gebracht: rood, groen en mogelijk wat paarse tinten. De wegen die leiden naar een verregaande consumptie, met liederlijke leningen geboekstaafd. Bomen die tot ver in de hemel groeiden en de jacht op fortuin dan wel het ‘ogen van de buurman uitsteken’ voor een belangrijk deelde maatschappij bepaalden. De tijd dat mensenmassa’s zich verzamelden op terreinen waar helden voor een belangrijk deel de geest bepaalden. ‘I can get no satisfaction’ of ’the lunatic’ zich op het gras manifesteerde. Opstandigheid tegen de gezapigheid van dat gezagsgetrouwe. Het bloempotmodel wat naar de prullenbak verwezen werd, waarbij kappers werden uitgenodigd om de scharen te laten voor wat zij waren: alleen van belang om het langer wordende haar van dode puntjes te ontdoen. De oudere jongeren die zich wat zichtbaarder profileerden. Trendsetters in plaats van trendvolgers. In een andere tijd,onder andere omstandigheden. Toch is er sprake van een ommekeer: opa’s die zich nog steeds als podiumbeesten gedragen. Nog steeds in staat blijken te zijn om een mensenmassa in vervoering te brengen. Om vele miljoenen aan hun reeds uit de hand gelopen kapitalen toe te voegen. Mensen voldoening te geven, door ze te tracteren op muziek uit de oudheid. Wellicht nog uit een toenmalig stenen tijdperk. Jong en oud an zich weten te binden. En, volgens een enkeling, nog steeds op die manier de weg te wijzen.

Tenminste, dat is de indruk die ik heb wanneer ik die reportage lees omtrent de 45e editie van Pinkpop. Met een optreden van ‘The Rolling Stones’ die niet veel meer hoeven te doen dan terug te grijpen en terug te kijken op hun roemruchte verleden. Toen ouders hun afschuw omtrent hun stijl en levenswijze op voorhand afkeurden. Aan het begin stonden van een andersoortige levensstijl. Waarin de toenmalige generatie een eigen plaats, een eigen plek opeiste. Een verwarrende tijd. In die zin dat een deel van mijn (voor)ouders zich conformeerde aan de stijl die hun ouders als eigen hadden gemaakt: het werken bij een baas, een baangarantie en er nog medailles werden uitgedeeld na een periode van een veertigjarig dienstverband. De kleur op voorhand was bepaald en plichtsbetrachting gemeengoed was. De baas bepaalde en de werknemer niet veel meer had te doen dan de opdrachten te volgen. Het collectieven van een pensioenstelsel er alles aan gelegen was om de toekomst veilig te stellen. Het ‘Zwitserlevengevoel’ mede bepalend was voor de toekomst en een eigen huis bezit de plek onder de zon garandeerde. Kom daar nog eens om! Neen, als je niet oppast kom je daarin om. Want de garanties uit dat recente verleden, raken steeds meer op de achtergrond. Omstandigheden veranderen nu eenmaal en ‘wat geweest is, is geweest’. Moederdag en wat minder Vaderdag mogen zich nog altijd op aandacht verheugen: de aanbiedingen zijn dan ook niet van de lucht, als je kijkt naar de luchtjes die met sterk gereduceerde prijzen worden aangeboden. Het zijn dan ook de merken die hier mee aan de loop gaan. Maar mijn merk staat dar niet tussen: Marbert. Ook daarin vorm ik weer eens de uitzondering op de regel, hetgeen ik dan weer wijt aan het feit dat mijn oude merk Brut door de loop der tijd van het podium is verdwenen. Gelijk mijn opa zaliger een adept was van ‘Old Spice’ de ‘Vergulde Hand’ naast zijn scheerkwast te vinden was om niet veel later te worden ingeruild voor een “Philipsshave.’ Kom daar nog eens om! Waardoor een herhaling zich zelfs in dit epistel voordoet. Het is dan ook veelal die herhaling wat mijn schrijven over het geheel genomen kenmerkt. Alsof de zaken van alledag zich voor een belangrijk deel in mijn verleden voordoen. Maar ik de tijd dat ik een ‘jochie’ was recent dit epistel hebben beinvloed. Dat jochie met die pet, te groot, maar wel lekker bezig op dat podium van circus Platzak. Het deed mij even aan ‘Kruimeltje’ denken, een ontroerend verhaal uit mijn tijd. De tegenhanger van Pietje Bell, wiens goocheltoeren waarschijnlijk een rol hebben gespeeld voor mijn fascinatie voor het circus.
Nostalgisch”! In zekere zin. Of ik daar echter wel zo zeker van kan zijn…