Aan Godes zegen is 't al gelegen

Velen wagen zich er niet aan om een winnend team te gaan veranderen. Veelal ook terecht. Zo maak ik nog steeds gebruik van een modus die zich, vanuit andere omstandigheden, tot op heden op eenzelfde manier presenteert als een x aantal maanden geleden. Een praatje om niets, een aandachtspunt en dan de lettertjes op het einde wat een verleden doet vermoeden. Een plaatje erbij, van een datum voorzien en hop, daar gaat weer een bijdrage de lucht in,in de hoop dat vele anderen hier lucht van krijgen. Dat er anderen zijn die hier lucht van hebben gekregen blijkt iedere keer weer aan de smaakvolle reacties die mij dan weer ten deel vallen. Zo blijft, in onzekere zin, een bepaalde beweging in stand en zijn het juist de overwegingen dan wel afwegingen die de ander doen besluiten hier kennis van te nemen.

Zo ook vandaag. Bijkans bewoog ik mij in een geelgevormde baarmoeder en zocht de weg naar de eierstokken. Een kunstig object wat de bezoeker ietwat in verwarring kon brengen. Hetgeen ook de bedoeling was. Want met een uitzicht op een klein deel van het IJsselmeer, kan het haast niet anders dan dat schipper en schepelingen hun oog lieten vallen op wat wel een baarmoedermond zou kunnen zijn. De kunst van het maken wat de kunstenaar voor ogen heeft gehad. De ophef die hem gespaard is gebleven en de restanten die, gelijk een helikopterwrak,op de kop van de dijk zijn blijven liggen. Althans die indruk maakte het op mij toen wij, met een buitenlandingsboot van het Zuiderzeemuseum naar de haven voeren.
Ook nu laat ik niet na om bepaalde sporen achter te laten. En door die sporen kan ik weer op een pad terecht gaan komen die mij aanspoort om eens vanuit andere hoeken naar zijn en onzijn te gaan kijken. Onzijn bestaat niet dus ruil ik dat weer in voor een bepaalde mate van minder zijn. Want dat maakt veel andere dingen weer mogelijk. Minder zijn wordt mogelijk gekoppeld aan een situatie die, vooreerst, een bepaald maximaal zijn vooronderstelde. Niets is echter minder waar. Er is sprake van een constant zijn waarin hooguit de mate van bewust zijn een wezenlijke rol kan gaan spelen. Maar ook een bewust zijn kenmerkt zich door beperkingen, gezien het feit dat emoties een rol kunnen gaan spelen in dit bewuste zijn. Is er sprake van een bepaalde mate van droefenis heeft dit zeker invloed op dat bewuste zijn. Zo er echter sprake is van een gevoel van tevredenheid dan wel geluk, grote kans dat dit het geheel van bewust zijn een glans meegeeft die feitelijk afbreuk doet aan de realiteit. Een gevoel van welbehagen tot gevolg heeft en daar een bepaalde situatie aan vastgekoppeld kan gaan leiden tot een zeker geluk. Dat dit gegeven door die samenloop dan weer kan leiden tot een andersoortige ervaring lijkt mij, voor zich, te spreken. Eenieder kan dit gaan bedenken; indien dit nog niet wetenschappelijk is onderzocht en door bepaalde statistieke met daaraan gekoppelde percentages zal erkenning van dit feit geenszins plaats gaan vinden”

Nog te volgen” Stille hoop van wel, want wat is het geval” Wij waren vandaag in dat openluchtmuseum in Enkhuizen. Werden geconfronteerd met een, relatief, recent verleden. Buiten stond een wasrekje. Buiten stond ook een Urker vrouw de was te doen. Groene zeep in een koperen blik, een houten stamper waarmee de was van vlekken werd ontdaan. Een thuisgebleven visser zat netten te boeten onder de verwijtende woorden van zijn vrouw. Maar die andere Urker vrouw vertelde haar verhaal van rampspoed. Haar man, op zee gebleven en zij als weduwvrouw de zorg voor haar kinderen. In de bedstee overdag had zij haar negotie, en voor de nacht kroop haar oudste kind bij haar in de bedstee. En er was plaats voor een aantal ondergeschoven kinderen. Een lade onder de bedstee die kon worden uitgetrokken. Waarin dan ’s nachts de kleintjes verdwenen. Maar alles was wat klein uitgevallen. En alles werd ook, in zekere zin, oprecht gebracht. Acteurs die niet speelden maar waren. Een deur die wat verder openstond en een verteller herbergde. Die ons een verhaal voorlas. Over een man die zijn ziel aan de duivel had verkocht. En het onderzoek dat deze verteller had gedaan voor wat betreft dit verhaal. Uit Twente een vergelijkbaar verhaal, uit Groningen idem, Ierland wat zijn Enkhuizer achtergrond naar voren bracht. Want de kaars, daar draaide het om. De duivel verbijsterd toen hij de kaars brandend in zijn mond stak en doorslikte. Zodat het pact met de duivel ophield te bestaan.

Een pact met de duivel wat Klink verbreekt. Als ik de berichtgeving van vandaag mag geloven. Want juist door dat geloven ga ik nog geloven dat twee geloven op één kussen, dan kan het haast niet anders dan dat de duivel daartussen slaapt.
Natuurlijk was ik van plan om over heel andere dingen te gaan verhalen. Maar nu het 2 september is kan het gerust even anders zijn. Anders wordt anders ook zo voorspelbaar. Vandaar deze move, de oprechte verandering. Maar let op! Veranderding!
Zo blijft de verandering niet alleen niet onopgemerkt maar maakt juist deze taalvout duidelijk dat veranderen in dat kleine verschilletje verscholen ligt. En dat zorgt er weer voor dat juist een winnend team met een kleine verandering”

VERANDERING

Niet dat het

sporen

achterlaat

de verandering,

je ogen lachen

merkbaar

minder

uitgelaten

zichtbaar

voor degeen

die hier oog

voor heeft;

voor de

kleppenkijkers

is er niets…

gelijk ballen over het geheel genomen rond zullen zijn kan ik me goed voorstellen dat juist een ronde bal bij een rugby team de spelers en de toeschouwers verbijsterd zal doen staan”

wij danken JU!