alLICHT

Eens kort en bondig! Of zo JU wenst: kort door de bocht.

‘Ganz kurz durch die Kurve.’

Omdat mijn planning weer eens uit de hand loopt. Ik, op mijn manier, de stapels weer anders heb weten
op te stapelen. Ook wel knap, maar eigenlijk dien ik te gaan selecteren. De zaken te scheiden.
In de tijd die mij nog gegeven is. En juist dat gegeven zorgt ervoor dat ik de weg van de langzame tijd
weet te bewandelen. Omdat het, in mijn gedachten, zo af en toe van een Spaanse benauwdheid
is als ik denk…

Maar zo dien ik niet te denken. Tenslotte zal het rationele deel de emoties weten weg te slikken.
Al denkende doe ik. Al denkende doet men. Mij voorbijsnellen. Mij nog veel meer vertragen.
Mij dat opgejaagde gevoel ver weg naar de achtergrond bannen.
Want eigenlijk is dat totaal niet aan de orde. Niet opportuun. Want anderen weten mij te vertellen
dat het volgende week herfstvakantie is. Dat dan de scholen dicht zijn. Dat bepaalde Nederlanders
dan weer wat op adem kunnen komen. Door hard achter zichzelf aan te hollen.
Onder de noemer: nu moet ik even niet…
Die verademing. Ik ken dat nog een beetje. Van toen. Van toen de tijd dat ik ook zo aan het hollen was.
In mijn gedachten want de treinen kwamen en gingen met een zekere vertraging.
En waren ze een keer op tijd dan deed ik net alsof mijn neus bloedde.
Wat in het geheel niet op waarheid berust.
Zoals ook veel dingen die ik weet te bedenken de schijn der waarheid tegen zich hebben.

Of juist weer mee. Ook dat is niet van enig belang.
Tenslotte is dit pas het eerste deel van dat wat JU straks dan weer gaat lezen. Of juist niet.
Omdat de tijd zo kostbaar is. Omdat JU voor JU het goed en wel beseft zomaar weer wat tijd
bent kwijtgeraakt. Aan dit lummelen. Van mij!
LEVEN
op een planeet
kijkend naar
het heelal
de eeuwigheid
aanschouwend
vernietigt
de nieuwe dag
het eeuwig
leven.

Bedacht ik ooit en schreef dit neer. Voor later of een andere keer.
Ook toen was ik wat obsessief bezig. Moest en zou ik scoren onder de noemer: nu kan ik het nog
pennen en straks ben ik het kwijt. En zo werkte het ook.
Want door de dingen neer te zetten ontstond er weer ruimte.
Om mij met andere dingen bezig te gaan houden.
Zoals ik me nu weet bezig te houden: met statief en een model. Een lamp die vele toeren maakt.
Een gezicht vol in de schaduw, donker in het licht.
Een oor wat deel uit maakt van de lange kant en daardoor de korte kan be”nvloeden.
De man die ons wegwijs maakt in die materie: Erik.

En zijn clubje enthousiasmeert. Door met lesbrieven te werken. En ons vooral voorspiegelt:
doen, doen, doen. Al die elektronica die verscholen ligt in het digitaal geweld.
Vaak gaat het over de m. De m van Manual (wat ik dus niet geloof!) maar meer over de m van Manipuleren.
Er worden iso’s voorgeschoteld.
Het diafragma aangepast. Een brandpunt wat een deel van de belangstelling bepaalt en vooral
ook de sluitersnelheid. Nog trager dan het licht. En dat uit de losse hand, vermits een statief te zwaar is.
Of te licht. Het toestel wat vergelijkbare dimensies krijgt als wat ik nog ken uit het analoge tijdperk.
Met kilo’s aan gewicht door Amerika wist te sjouwen. De sequoia’s die te groot voor mijn beeldjes waren.
En de Grand Canyon die nog dieper was dan ik ooit kon bevroeden.
De overkant die in sluiers teloor ging. Ondanks alle zonneschijn…

Een avondje van de fotoclub. En het uitwisselen van ervaringen.
Het dingen doen, waardoor mogelijk problemen worden opgelost.
En de expertise die zo eenieder in huis heeft. De histologie.
De witbalans. De draad die ik nog wel eens kwijtraak en pas terugvind als ik erover struikel.

Dat zijn zo van die dingen. En als dan vannacht het zomaar weer woensdag dreigt te worden…