als je me nu nog niet kent/de wedstrijd

Het is de tragiek van de komiek die ontroert. Freek. De wedstrijd is doorgehaald en in de plaats daarvan is de voorstelling ‘als je me nu nog niet kent’ gaan heten. Waar ooit zijn aankondiging was dat de wedstrijd ook nog een herinnering aan Bram zou krijgen heeft hij, gedwongen door persoonlijke omstandigheden, de voorstelling op een andere leest geschoeid. Laat hij zijn persoon de ruimte tussen imago en identiteit innemen. Als het ware. En dat ware laat hij in zijn voorstelling blijken. Het heeft veel weg van die clown in dat circus. Dat zijn kind overdag verliest en ’s avonds toch weer zorg dient te dragen voor de lach, terwijl tranen achter zijn geschminkte gezicht schuil gaan. Kijk! Ook dat is Freek. Verwerkt zijn verdriet in een lied. Verlies van hun tweede kind, recent gevolgd door het verlies van hun kleindochter. Zeveneneenhalf jaar oud. Vanaf haar geboorte leed aan een hartafwijking. En het niet leuk vond dat haar opa een lied inzette met de woorden ‘lang zal ze leven…’



Het tekent Freek. Cynisch en in zekere mate kan er sprake zijn van een verbittering, gekoppeld aan zijn imago, en dan openhartig omtrent zijn eigen identiteit die hij met een uitverkochte zaal weet te ontroeren. Waarbij hij gewag maakt van een optreden dat Bram en Freek in het Wapen van Egmond, wat later het Wapen van Heemskerk blijkt te zijn door de koffiejuffrouw werd geattendeerd op het feit dat zij, Bram en Freek, niet iets vergeten waren… Het licht in de kleedkamer bleek niet uitgedaan te zijn. Freek. Een coryfee op leeftijd. Geenszins door de tijd achterhaald. En op zijn retorische vraag of Neerlands Hoop zijn tijd vooruit was, kwam uit mijn mond een volmondig ja! Waarop bij mij, doordat ik de enige was die hierop antwoordde, ik een roepende in de woestijn zou zijn. Misschien dat in de ogen van anderen geenszins vervangen wordt door enigszins. Ik geef het je te doen.






Terugblikkend en stil te staan bij de vele woorden en de navenante spelingen die hij in al die jaren de revue heeft laten passeren. Waarbij in zijn huidige show de mate van ‘wildspotten’ enigszins verloren ging. Dat hierbij de Hoge Veluwe een rol werd toebedeeld, het wilde zwijn er met een blauwe gentiaanvlinder vandoor blijkt te gaan en hij zijn naamgenoot Freek enigszins te ‘kakken’ weet te zetten, het hoort erbij. Dat hij Jan Peter de Zeeuwse oesters op laat dienen, zijn Zeeuwse voorouders een rol  spelen in de VOC, de zwarte pieten die hij weet rond te strooien, het passeert even de revue. De straatinterviews die hij vertolkt naar aanleiding van de ramp van MH17 om aan te geven dat het verschil tussen het journaal en de lokale zenders die beduidende verschillen naar voren brengt, is wederom de kritisch noot die hij weet te vertolken. En dat hij, op toekomstige leeftijd, toch nog zijn balletshow van een overtuigende inhoud weet te voorzien, een ballon (mogelijk een eerbetoon aan Toon”!) laat knallen op een moment dat hij er een volgende ademstoot (pufje) aan weet toe te voegen… ook dat kenmerkt Freek.
Ik geef het je te doen en hij heeft het toch gedaan. Geen wedstrijd dit keer, hooguit een strijd in zichzelf. Waarbij zijn identiteit, wat mij betreft, uiteindelijk gewonnen heeft. Ik ben bevoorrecht en gelijkertijd bevooroordeeld. En wanneer ik mijn chapeau ook dit keer van mijn kruin haal, doe ik dit oprecht!