Bedgeheimen van Pluusj

Uit de school klappen is een ding, het delen van bedgeheimen van een totaal andere orde. En wanneer Haye van der Heyden zich uitleeft in een stuk, wordt het geheel niet alleen zeer herkenbaar, maar ook nog eens als een spiegel aan het publiek gepresenteerd. Gelijk ik van de week al eerder met spiegels werd geconfronteerd door het Noord Nederlands Toneel. Dit keer is het echter de uitvoering van toneelgroeppluusj onder de bezielende leiding van speler en regisseur Jos Salari. Al eerder mocht ik van werken uitgevoerd door dit gezelschap kennis nemen, maar de hilariteit die zich gisteravond voordeed had veel weg van Engelse humor. Droogkomisch als het ware. En wanneer Irene en Marisca zich gaan uitleven, hebben Jos en Siebren niet veel meer te doen dan het mannelijk onvermogen ten voeten uit naar voren te gaan brengen. Hetgeen zij dan ook met verve doen. Hoewel van verve is in dit stuk weinig sprake door het ingehouden spel dat zij tonen. Ik geef het hen te doen en zij deden dit dan ook… Bedgeheimen geschreven in 2010, cabaretesk toneel, een tragikomedie op niveau. En waar de rol van de paljas in zo’n stuk een wezenlijke rol speelt, was het de kracht van Jos die dit keer de paljas van een jas voorzag. Of van een colbert op zeker moment. Maar er was nog iets bijzonders. De rollen van de kinderen van beide echtparen. Hoewel van kinderen kan geen sprake meer zijn wanneer zij de volwassen leeftijd hebben gehaald en zich opmaken voor het leven dat juist het volwassen zijn kenmerkt. Tim (Timo) die ‘het nog nooit heeft gedaan”en Sophie (Stefanie) die het alleen uit de verhalen van haar boezemvriendin Melissa kent. Er ook absoluut geen behoefte aan heeft. In hun spel, dat tussen alle verwikkelingen, zich kenmerkt door het opbloeien van de liefde en het zoeken naar een mogelijkheid om die liefde ook tot bloei te laten komen, de behoefte aan intimiteit en het afzetten tegen die vreselijk oude ouders die zich bezig gaan houden met partnerruil onder de noemer dat het ‘leven maar zo kort is’ en de Hedonistische gedachte invulling proberen te gaan geven eten, drinken en het ‘opstijven van het toetje’, waarbij de echtelijke bedden als het ware ‘gespreid’ zijn, in een sober decor dat alle aandacht richt op het spel, de woordspelingen en de inleidingen wanneer een volgende scene zich aandient, geven het geheel als zodanig vleugels. Maar om met een gedachte als samenvatting van dit toneelstuk het geheel te omvatten, kwam ik vannacht, nadat de avond aan het bezinken was tot het volgende: ‘Kinderen gaan het altijd anders doen dan hun ouders maar trappen, wanneer zij ouder zijn, in dezelfde gaten als waar hun ouders zijn ingetuind.’ Bewust spreek ik over gaten, want kuilen… stel ik nog maar even uit!