Bengelenland deel vijf

Zaterdag, 01 augustus 2015 / 11-07-’15.

Megalomaan. Groot, groter en een uit de hand gelopen bouwwerk waar wij als mieren wat doorheen dwalen. Waar ooit de Parteitagen meer dan 50.000 mensen omsloten in een bouwwerk wat zich uitsluitend leent om te imponeren, waar ooit het Sieg Heil uit duizenden kelen het stadion verliet en waarin mensen ondergeschikt raakten in het ideaal dat hen werd voorgeschoteld, is de huidige plaats, het huidige plein dat ooit die overweldigende aantallen herbergde, tegenwoordig een kale betonnen vlakte met wat jonge bomen die zich tegenwoordig van de ruimte hebben meester gemaakt om vogels de gelegenheid te bieden zich in alle vrijheid juist daar te gaan nestelen… Althans, dat komt in mij op wanneer ik hen hoor fluiten dan wel zingen. Het deprimeert mij in niet geringe mate, wanneer ik bekende beelden uit dat verleden zie. Het is goed gedocumenteerd en het zijn de woorden van Jan bij aanvang die een deel van de ‘beleving’ omschrijven: ‘boeiend en interessant!’ schrijft hij, maar dan komt mijn verwondering: hij tekent met de ‘Eikelmannetjes’.

Ik begrijp hier gen draad van en wanneer Jan dit verhaal verklaart, vallen geenszins schellen van mijn ogen. Neen, dit is de boodschap van Kees en Heleen, uit naam van de ‘broederschap’ achtergelaten. Waardoor weer eens blijkt dat je het veelal van ‘je vrienden moet hebben!’ Met de bus heen en met de tram (9) terug. Het Hauptbahnhof als eindpunt om vervolgens met de U-Bahn naar het Memorium Neurenberger Prozesse te gaan. Buiten is het ondertussen tot ruim boven de dertig graden gestegen, en wanneer wij het station verlaten is het meer dan een warme deken die zich van ons meester maakt.

Gelukkig is dit museum niet zo ver te lopen. Ook dit gebouw overweldigt, de documentatie op een verantwoorde manier naar voren gebracht en namen uit het verleden worden hier werkelijkheid. Walter Conkrite en John Steinbeck hier in de rol van journalist/verslaggever, naast Russische, Engelse en Franse journalisten maken deel uit van die documentatie van dit eerste, legendarische proces. Er zouden nog ruim 10 processen van mindere kopstukken volgen en het Internationaal Gerechtshof in Den Haag is uiteindelijk hier het gevolg van geworden. Dat alle kopstukken hier een overtuigend ‘nicht schuldig’ naar voren brachten, dan wel een simpel ‘nein’ nadat het vonnis is uitgesproken, komt niet meer aan de orde wanneer er foto’s van de schuldigen zijn gemaakt nadat zij zijn opgehangen, met veelal de strop daarnaast. 11 lijken met het touw wat hen van hun overtuiging heeft verlost, getuigen hiervan. Dat Goring zelfmoord kon plegen, dat is in die reeks van foto’s simpelweg een bijkomstigheid.

Furth bracht niet wat ik mij hiervan had voorgesteld, op de terugweg een bezoek gebracht aan de Lorenzkerk, hetgeen Jan de gelegenheid bood om een licht aan te steken en achter zich te laten. De ‘Weizen’ smaakten wederom goed en bleken in staat een zekere smaak weg te spoelen. Dat daarna op een terras op de eerste verdieping van een meer dan uitstekende Chili Con Carne kon worden genoten, deed het darmgestel uiteindelijk meer dan goed. En het lukt mij wederom Jan een gestoorde nachtrust te bezorgen, hetgeen mij niet alleen een por oplevert, maar ook nog de opmerking dat er wel sprake is van enige vermindering van het volume. Dat ik medelijden met hem heb…