Bericht 2

Deel 2.
Waar inspiratie hoogtij viert, werkelijk geen idee, moet ik het doen met de kruimels. Nu heb ik Kruimeltje altijd wel een tranentrekkend verhaal gevonden, zo ook de dood van Winnetou, laat staan dat Fulco de Minstreel mij de tijd van de kastelen liet beleven. Evert Gnodde. Die naam valt enkel te associëren met Engelandvaarders, en waar Baantjer terecht trots was op zijn afkomst (Urk), liet ook K. Norel er geen twijfel over waar zijn wortels ooit de aarde hadden beroerd. Het is dn ook de aanloop naar de kinderboekenweek. Kinderen die stapels boeken de bibliotheek uit sjouwen en zich laten verleiden om de spelcomputer te laten voor wat deze is. Bijna niet meer van deze tijd. Het zijn echter niet alleen maar ‘harken’ die de boekenkist verlaten. Ouders, veelal moeders, proberen de vragen van de kids zo goed mogelijk te beantwoorden. Indien er getwijfeld wordt schromen zij niet de hulp in te roepen van de medewerksters van de bibliotheek. Opvallend dat dit voor het merendeel dames zijn. Een enkele verdwaalde mannelijke medewerker doet, qua leeftijd, denken aan een stagiair. Vanzelfsprekend laat ik na dit te checken. Hoewel ik me erop betrap deze neiging te vertonen.

Een houten klosje. Rechthoekig van een eenvoudige houtsoort. Een borrelglaasje zonder poot. Wel met een verdikking aan het einde. Een bruin goedje wat zich in het glaasje ophoudt. Een lichtbruin vermoeden gaat in de richting van een kruidenbitter. Helaas, niet van de firma Boomsma, maar van de weduwe Joustra. We bevinden ons dan ook in Woudsend, een dorp in de omgeving van Sneek. In een voormalige schuilkelder waar de Doopsgezinde kerk ooit bijeenkomsten hield, gaat nu een etablissement schuil waar bijzonder exquis gegeten kan worden. Waar de Franse keuken voor een deel nog is gestoeld op de creatieve geest van ooit de Nouvelle Cuisine. Nu heb ik mij in het verleden nooit aan deze exquise keuken geschaard (kom nog uit de tijd van de stamppotten met uitgebakken spek, een bal gehakt en bovenin een kuiltje met jus, mar het is niet alleen een genot die verfijnde smaak mijn papillen te laten beroeren, meer echter om de ogen te strelen door de kunst van de opmaak. Goed voor te stellen is dat juist die keuken in die tijd de Febo in de vaart der volkeren omhoog wist te stoten. Want het staat nog steeds haaks op die veronderstelde aardappeleters van van Gogh. De FEBO, vermaard omtrent zijn runderkroketten. 75 jaar geleden dat in de FErdinand Bol een eigenwijze banketbakker begon te rommelen met een ragout. Terzijde echter. Want dit etablissement kan zich verheugen in een geheel eigen, zeer verfijnde keuken.

Daar mochten wij vertoeven. Er kan welhaast geen sprake van zijn dat wij daar op een andere manier zouden kunnen zijn dan vertoeven. Ergens, op de achtergrond, spelen wat klanken. Pas bij nadere overhoring blijkt dat het gitaarspel van Clapton vergezeld gaat van het stemgeluid van John Mayall. Raw Blues,uit een tijdperk dat een deel van de gasten aan die tijd probeert te herinneren. Hoewel ik de indruk krijg dat het Friese gezelschap voor het merendeel de grens van zeventig is gepasseerd. Juist die grens blijft de hele dag als een rode draad door die dag te lopen. Het is geen wonder dat een bezoek aan dat gisteren genoemde museum ook deel van de besteding uitmaakt. Want om uren te tafelen dien je de beschikking te hebben over, hoe te zeggen, wat uitgelebberde billen, hetgeen voor geen van ons vieren van toepassing is. Hoewel de strakte van het vel toch ook de nodige twijfel op kan roepen…

even stil staan bij een dag om juist vergetelheid te voorkomen. Vergetelheid wat zich niet voordoet omdat van alles kan en niets moet. De rijkdom van een dag, in het net van een moment. En als dat moment gepasseerd, is daar het moment van de herinnering. Met de frustratie. Met name voor de keukenbrigade die vanaf het begin zich blijft realiseren dat het oog, het oor en het reuk, smaak en tongstrelende van hun creaties uiteindelijk de weg gaat waar wij dagelijks mee worden geconfronteerd. Het is zoals in dat andere gezegde nar voren komt. De pot. Kom je een keer niet op tijd, heb je daar die hond. Ben je op tijd zal de weg die jouw slikbeweging tot stand heeft gebracht direct doen denken aan… tenzij je er wat langer overdoet. Ook dat is niet veel meer dan de menselijke natuur in alle eenvoud. Genoegen!