Bericht aan Jan

En er was licht. Nu heeft het er alle schijn van dat licht steeds de duisternis heeft weten te verdrijven, maar soms heeft die schijn alles tegen. Neem nu een bericht wat ik vandaag onder ogen kreeg. Nietsvermoedend frequenteerden wij gisteren Amsterdam en zag ik vandaag dat Amarantis, ook met vestigingen in Amsterdam, het locale en landelijke journaal heeft weten te behalen. Nu was ik van de week ook al toevallig deelgenoot aan een gesprek dat zich ontrolde omtrent InHolland, waarbij de een zijn dood het brood van de ander ten goede komt, maar dat een vergelijkbare dramatiek zich afspeelt bij mijn voormalige werkgever… Neen dat vermoeden had ik niet. Nu weet ik wel dat de laatste tijd alles wat Amarantis in beweging hield (een tekort van 21 miljoen!) niet langer meer door de banken werd gedekt, maar was dit gelijktijdig ook een beetje de ‘ver van mijn bed show’ gaan worden. Onderwijs. Hollen of stilstaan. Grijpen of graaien. Graaiende vergrijpen door de laatste jaren heen. Managers die vanachter bureaus regeerden. Colleges van Bestuur die zich megalomaan manifesteerden. Salarisschalen die, tot op het laatst, garant stonden om van middelmatig naar nog groter te gaan groeien. Van honderden naar duizenden en als het even kon naar meer dan tienduizend leerlingen te groeien. De afrekening die, na behalen van een diploma, de kas kon spekken. Maar die niet uitbetaalt, indien leerlingen niet slagen. Wel het onderwijs konden volgen, maar uiteindelijk de kas leeg hielden. Waar ‘financial controllers’ mogelijk het toezicht wat uit het oog verloren. En waarbij status op een bepaalde manier het aanzien moest vergroten. Een hoofdkantoor op de Zuid-as. Ontbijtvergaderingen om stil te staan bij de flitsende ontwikkelingen die werden afgedwongen. Het Mea Culpa wat verstomde. Het stommetje wat werd gespeeld.
Neen, het is niet aan mij om enige oordeel te vellen. Maar dat het mij in grote mate verbaasd, dat behoeft geen twijfel. Het is als voorheen: ieder dekt de ander en als het water tot aan de nek staat wordt het schip nog steeds verlaten. Worden oorzaken naar voren gebracht die op emotionele gronden zijn gestoeld. De dramatiek van de simpele geest. Want die simpele geest laat zich nog steeds verleiden. Om dingen te laten door ze te doen. Of te doen alsof men ze laat. Het kip weet te slachten voor er sprake is van een gouden ei. Het uiteindelijk slechts windeieren blijken te zijn. En het oude gegeven van die appelen, nog maar eens naar voren haalt. Bomen benoemt en appelen vaart. Of de boemerang heeft onderschat.

Zondag alweer. De zon breekt door, de koude houdt aan. De overheid lacht. Met name Jan Kees. Geen jager dit keer die op gedachten schiet. Want die zijn nog altijd vrij. Ook al heeft het er veel van dat de juiste gedachten ook op een dwaalspoor raken. Waar de Nederlandse Spoorwegen zich kunnen beroepen op bevroren wissels en daardoor beperkt treinverkeer kunnen garanderen (niet praten over het grote aantal treinen dat, door omstandigheden, niet rijden) dan wel geplande werkzaamheden door laten gaan, kan het grootste gedeelte van de Nederlandse Beroepsbevolking zich opmaken voor de grote, massale verschraling. Of dit nu onderwijs betreft, de zorg dan wel de bouw, de ouderen dan wel de kansarme jongeren, gehandicapten dan wel mensen die, op welke wijze dan ook afhankelijk zijn van voordelen uit het verleden, ieder kan de borst nat maken. Hoewel nog lang geen voorjaar, zou het best zo kunnen zijn dat de winter in een klap overgaat in een bloedhete zomer. Worden de kinderopvangplekken omgebouwd naar bejaardensoos activiteiten en gaan al die babyboomers  vanachter de kunstgeraniums zich opeens als kunstopa’s en -oma’s manifesteren. Wordt de zorg overspoeld met welwillende vrijwilligers. Houdt de Staat, eensklaps, miljarden over. Die worden gebruikt om de mondiale schuld te verkleinen.

En blijven wij doorgaan met het steeds minder meer gaan uitgeven…