bijna bij-na

BIJ-NA

Ben ik dichter

als de verzen

die ik maak

niet dichter

bij het gevoel

te komen dat

steeds verder

van mij raakt”

Ben ik schrijver

als de woorden

die ik spreek

zich steeds in

stilte voordoen”

Ben ik mens

als de zinnen

die ik voel

zich steeds in

stilte herhalen”

Ben ik dichter

bij…”!

Een vraag die zich na een aanleiding voordoet. Want de vraag is gisteren wat meer geactualiseerd. En de reden” Simpelweg door dat gesprek met Lammy. Als ik dan alles in een vrij korte tijd de revue laat passeren, het ene moment wat al die volgende momenten tot gevolg heeft gehad, dan duizelt het mij. Niet een beetje maar meer met het effect van een rollercoaster. Een python met een constante kurkentrekker. Flarden van een ongekende wereld, waar niets te herkennen valt. Geen punt om aan vast te grijpen. Nergens een houvast. Ankerpunten die het aan alle kanten af laten weten. En een snelheid die tot niet veel meer kan gaan leiden dan tot een verpletterend stootblok, waar de reis uiteenspat. Maar juist dit gebeurt niet. Het heeft er veel van dat niet alleen de vaart stilaan wordt afgeremd, ook de omgeving biedt zo her en der weer wat meer houvast. Ori”ntatiepunten die uit de nevelen tevoorschijn komen. Flarden die strepen worden, strepen die rondingen gaan vertonen, grijze vegen die zich langzaamaan als gezichten laten herkennen. Gezichten die vragen om een naam. En die naam ook krijgen.

Bruno. Trudy. Richard. Harrie. En Lammy die de week afsluit. Afsloot in zekere zin. Terwijl de wereld naast deze wereld een totaal andere wereld is. De wereld van die andere werkelijkheid. Een papieren wereld. Waarin ingevulde formulieren andere wegen doen vermoeden. Waarin andere belangen een rol kunnen gaan spelen. En de bureaucratische schijven een andere roetsjbaan doen vermoeden. Waarin zaken niet over de kop maar zich via bewegende schijven mogelijk in een bepaalde richting weten te bewegen. Over randen dreigen te vallen en waarin andersoortige belangen zich anoniem manifesteren. Ook daar doen zich wel namen voor. Namen echter van niet gekende mensen. Mensen zonder een gezicht. Mensen die zich langs heel andere wegen weten te verplaatsen. Mensen uit de muur. The Wall. Namen zonder gezichten. Gezichten zonder namen. En dat nekt me. In zekere zin. Dat houdt me alreeds meer dan 10 dagen bezig. Afspraken en zaken die dan niet geregeld blijken te zijn. En waarin ik me de vraag stel of dit een huidig tijdverschijnsel is. Want als ik rond mij heen luister is het veelal van hetzelfde laken een pak. Desinteresse. Of niet capabel zijn.
Incompetenties en gelijktijdig een grote smoel. On belangrijkheid. Of is het de grootte van een organisatie” Woonachtig in Alkmaar. Ooit werkzaam in Amsterdam. Op een volgende locatie. Wel de noemer van een overzichtelijk team, wat op een ander moment een andere grootte kent. Dan zijn het geen twintig mensen, maar ruim zestig. Waarmee je je niet verstaat. Want herkenbaarheid speelt een heel wezenlijke rol. En dan op een ander moment maak je deel uit van enige honderden collega’s. Blijkt dat de voorzitter van het CVB op het podium komt te lijden aan adhd. En gaat uit zijn dak en ontvangt daar ook nog een applaus voor. En dan doet zich iets voor wat zich het beste als een vorm van vervangende schaamte laat omschrijven. Wat zich op een ander moment herhaalt. Nog weer grotesker. Omdat de PSA gevestigd is in Amersfoort. Alwaar een Klooster recht doet aan het denominatieve karakter van deze organisatie. Waarin Lokaal een prachtig tijdschrift is, waar ik me helemaal niet in herken. Want dat gaat over veelal ongekende mensen. Mensen die proberen een deel van de vooronderstelde missie van een inhoud te voorzien. Want missie, visie en rentmeesterschap waren ooit de kreten die op brieven van aSa terug te vinden waren, voordat een volgende schaalvergroting zich voordeed. En waar men dan de namen vandaan weet te toveren”

Neem nu amarant. Een plant met purperkleurige, zeer lang goed blijvende bloemen, symbool der onsterfelijkheid; purperrood. Plak daar is achter en kijk wat zich dan voordoet. Een school met een gewaagde onsterfelijkheid. Waarin het ene symbool wordt uitgewisseld voor een ander. Want de symboliek draagt er zorg voor dat het briefpapier er bol van staat. Niet aan de voorkant: bescheidenheid laat zich op de achterkant zien. Maar dan in een strook, een duidelijk begrensd deel van het geheel. Gelijk die ‘gristenbelt’ zich over Nederland manifesteert. Ergens op de Veluwe beginnend en eindigend in Zeeland. Waarin klederdracht een belangrijke rol dreigt te spelen. Wat meer afrondend is bij-na bijna af.
Maar het onderwerp: Ontvangstbevestiging Aanvraagformulier
haalt het een en ander uit mijn lucht.
Geachte heer Pijper,
Wij ontvingen het aanvraagformulier voor een FPU-uitkering. De gegevens verwerken wij in onze administratie. Uiterlijk in de maand van uw ontslag, krijgt u van ons bericht dat uw uitkering is geregeld.

Zo! Waar ik al zo’n tijd mee rondloop is er dan toch maar UIT!