bijna

En als je om je heen kijkt”
Dan kan het niet anders zijn dan dat het weer wat anders is.
Of ik weer anders ben.
Want ik kreeg de prikkels die op mij lagen te wachten.
Ik had mijn ogen open. En ik keek om mij heen. Zag de avondzon schijnen. Niet alleen in water. Niet alleen op de daken. Niet alleen op mij. Het was dan ook al tien uur geweest.
Ontlasten door te belasten. Een beetje doen.
Een beetje het gevoel een ander belang te gaan dienen.
Een beetje van alles en dan weer een beetje boel.
Weer van van alles. Of weer van van niets.
Taal. Gebruik. Teken. Doen. In mijn eigen tempo. Zinnen zijn verzet. Het kastje bleef het kastje en keerde de muur.
Ik blijf dan ook tot vijf uur. Tenminste, om en nabij.
Vandaar ook de knipoog. Omdat het zo lekker gewoon was.
Omdat het na gisteren zo anders was. Bijna wereldkampi oen.. Bijna… maar wel voor een derde keer weer niet. Maar dan nog! Nooit geweten dat ze zover zouden komen. Nooit ook geweten dat het toch nog wat met vuurwerk werd. De buit die wel al binnen was en de buit die naar ESPA”A gaat. Ol”, Paella…
Grenzen die door grensrechters werd bepaald. En dat ene lullige balletje dat erin schiet. Het had ook anders kunnen lopen. Maar dat liep het niet. Ik paste voor dat spelletje. Liet ook na mijn grenzen te gaan onderzoeken. Gaan antwoord op de vraag: wat kan ik wel” Wat kan ik niet”
Ik trok me terug. En kon mij verschuilen achter andermans woorden. En schrijf dit nu. Maar doe dit met, jawel,” een knipoog! Maar ook dit doe ik van harte!

MET EEN KNIPOOG

Als

anders niets

anders dan

anders is,

dan is

gewoon

iets anders

En omdat het vandaag zo is zoals het is, laat ik het hierbij!