Blue suede shoes im Egmond am Meer

Blauw suede schoenen op het strand van Egmond. Met een zon die probeert in de zee te zakken, een horizon die ik scheef probeer te pakken, twee honden aan de lijn en aan het eind een tweetal mensen: een man en een vrouw. Het zijn mijn schoenen die hem zijn opgevallen en niet veel later is daar het contact. Een man met een ietwat theatrale uitstraling, die zijn sporen juist in dat theater heeft achtergelaten. Een kunstenaar, die ooit is gevallen voor die blauw suede schoenen bij Dolcis in de Mare. Woonachtig in Schermerhorn, dus sinds kort deel uitmakend van het Groot Alkmaarse geheel. Theatermaker pur sang, veronderstel ik voor mijn gemak. Want ook mijn gemak dient dit keer mij, gelijk ander gemak een ander mens zou kunnen gaan dienen. Schrijft stukken, regisseert en heeft de euvele moed gehad om met zijn blauw suede schoen in Kenia de bevolking daar te overtuigen dat dit de standaard was in Holland, klompen nu eenmaal uit den boze terwijl ook de spiegeltjes en kralen reeds lang geleden zijn uitgestorven. Dat er momenteel in Nederland zieltjes te winnen zijn, zeker in het politieke spel. Dat de gepolijste lach van de premier aan glans inboet, dat hij steeds meer de neiging vertoont te gaan buigen en dat het er veel van heeft dat hij, op termijn, zijn opwachting maakt in het Openlucht museum in Arnhem, waar hem een plek in de schaduw wacht achter de reeds aanwezige Ja-knikker…
Arie blijkt een rasverteller. Refereert aan Belcampo en herinnert mij daar diverse keren aan. En onderwijl struint de dame in ons gezelschap in de blauwe vuilnisbak rond, weet een verloren dan wel achtergelaten blauw gestreept windscherm te redden van een wisse dood, neemt het scherm onder haar arm en terwijl wij afscheid van elkaar nemen, verlaten ook zij gezwind het strand dat zich koestert in het avondlicht, waardoor de titel van dit stuk ook had kunnen heten: van morgenster tot avondlicht!