Capital Punishment.

Capital Punishment. The Sandy Coast. 1969, Hans Vermeulen is verkouden maar dat belet hem niet om dit nummer op te nemen. Een top veertig notering volgt en er volgt een doorbraak: in Vlaanderen. Van beat naar psychedelische accenten en ik, ik volg een opleiding. In Santpoort nota bene, maar dat mag gevoeglijk bekend zijn. Ik had het toen niet zo met Sandy Coast, een groep uit Voorburg hetgeen de bands rondom Den Haag als een volgend egroep zou doen ervaren. Waar Amsterdam prat ging op de Outsiders, werd Den Haag uiteindelijk wel toonaangevend. Om van Cuby en de Blizzards nog maar te zwijgen, laat staan dat Salomon Burke in Nederland nog niet zo bekend was. Tegenwoordig barst het niet alleen van de bandjes, maar ook van de singer/songwriters. En ieder zichzelf respecterende stad doet wel iets om jonge talenten de kans te geven door te breken. Was het alleen maar door de navenante programma’s op de voormalige beeldbuizen, tegenwoordig flatscreens genaamd. En wanneer dat nummer op de radio wordt gedraaid, is het een vorm van nostalgie dat zich van mij meester maakt. De tijd van toen dringt zich op en ik realiseer me dat ik volgend jaar de 70 hoop te behalen. Ook ik ben ouder en geef dit maar toe, want waar ik ooit jong was ben ik tegenwoordig meer lui dan moe. Alhoewel dit laatste te betwijfelen valt, want als het moet, laat ik het niet afweten. Neen, sportief ben ik bepaaldelijk niet aangelegd, van fietsen komt in de regel weinig gezien de wind die zich hier voordoet en wandelen zonder doel laat ik na, wanneer de regen er alles aan doet om het weer weer te verpesten. Neem nu gisteren en de overgang naar vandaag. Maar een beetje in huis vertoeft omdat ik de hoop had dat ik een tweede pakketje zou ontvangen. Maar dat pakket ging vandaag aan mijn neus voorbij. Ik verwacht nog een tweetal aluminium foto’s, nadat ik mijn bestelling van de HEMA uit de verpakking heb gehaald. Paraplu’s uit Oosterhout, waar ze ook die fantastische Oud-Hollandse lekkernijen produceren. Kaneelstokken, kersenstokken en de vele soorten babbelaars, de bekende kussentjes met kleuren en ga zo maar door. Ik ben een snoeper op leeftijd maar wens niet voor een ouwe snoeper uitgemaakt te worden. En ik verheug me nu al op de kaneelstok die op mij ligt te wachten, terwijl ik een boek van Bob Mendes lees. Een Belg, die de Scherprechter rond Antwerpen laat spelen. Een factionthriller in de stijl van Thomas Ross. Tweevoudig winnaar van de Gouden Strop en winnaar van de Diamanten Kogel. Laat het maar weer regenen, laat de wind maar komen, laat de goede Sint voor een nacht afzien en voor je het weet… staat een volgende letter in een schoen. Dank U Sinterklaasje!