cultuuraanjager

Met de muziek mee. Achter cultuur aan het jagen.
En dan een cultuuraanjager treffen. In de Hout. The place to be.

Waar mijn derde naamgever een groot deel van zijn werkzame leven mocht doorbrengen. Als plantsoenenbaas. Klaas Pijper. En in die tijd al zijn plek onder een boom had uitgezocht. En betaalde voor zijn levenslange rustplaats. Waar hij ligt met een broer en mijn vader. Zijn enig kind, een zoon. Op de Algemene Begraafplaats. En ik als naamdrager de last steeds lichter voel worden.

Omdat ik degene ben die straks het licht uitdoet…
Maar dit nog even uitstel.

In die Hout staat de Muzieknis. Ooit was daar een compleet theepaviljoen te vinden waar op zondag werd gekoketteerd. Heren in zwaarwichtige pakken met hoofddeksels en dames in jurken. Geen spijkerbroek te bekennen laat staan een jurkje van H & M, om maar eens een dwarsstraat te noemen. Veel blauw en zo her en der een verdwaalde blouse.
Het merendeel echter bedekt door een jas. Want de wind speelt een spel met het blad.
Of met dat opwaaiende niet aanwezige zomerjurkje…

Stichting Cultuurpark De Hout.
Voor de zesde keer een jazzmiddag. Blues, doo-wop, rock-a-billy en jive.
The Whiskeymo’s transformeren naar het swingtijdperk.
Driestemmige arrangementen met een gitarist, contrabassist en drums.
Rijk gevarieerd uit de jaren veertig en vijftig.
Muziek als het ware opgedragen aan mijn vader. Althans die opmerking maakt Ria.
En met mijn ogen dicht komt zijn beeld zomaar terug.
De man met één gouden tand in zijn kunstgebit.
Hetgeen zijn grijns meer smoel gaf…
Wim Pijper.

Iza”k draag ik mee. Opdat W.I.K. weer compleet is en ik ook weer reageer op Wik.
Op Wikkie ooit. Want waren we ook niet een beetje op de nostalgiatour”!
Het ziekenhuis, de Lindenlaan, in de buurt van de voormalige MULO aan de Krelagestaat, de voormalige Wognumsebuurt waar geen steen meer op de andere is blijven staan” Want ik hoopte nog een blik te kunnen werpen op die 1200. De 1100. De Mp, wat staat voor Motorpost. Zoals Amr nog steeds staat voor Alkmaar. Draagt dat bij tot het delen van cultuur” Zodat ik, op mijn manier, ook een beetje een cultuur (aan/na)jager ben” Graffiti wat ik heb vastgelegd.
Gaat makkelijk met digitaal. En zo’n heel klein kaartje…

Toch gaf Dani”lle K. wel een aantal statements weg.
Wat dacht JU van: ‘Kijk om je heen, wij zijn er ook nog’ of ‘Ontmoet je buur met kunst en cultuur.’
Een bijzondere dame die op zaterdag 16/05 Artiance nog stond aan te prijzen in een ‘cultuuraanjagers-jurkje.’
Volgens zeggen in een gewoon Hema-jurkje, met op de rug geschreven:
‘samenleven begint met samen cultuur beleven!’

Mooie woorden en daden die mogelijk nog twee keer de krant zullen halen. In de rubriek Forum.
En mijn ontdekking dat wij nog iets gemeenschappelijks hebben: Tom Ruiter heeft ons beiden vereeuwigd.
Op zondag loopt te flyeren: daar waar cultuur en natuur samenkomen. Cultuurpark De Hout. Als vrijwilliger. Vertegenwoordiger van Neerlands fraaiste buitengebeuren. Gedreven” Welzeker.
Alleen zo in haar cultuuraanjagende bezigheden opgaand dat de treiNShow aan haar aandacht was ontsnapt
en zij haar zoon van acht…

Zoals ook dat meisje daar stond: met alle aandacht voor haar zeepbel.
En de muziek die ons allen verbond. Wij deelgenoot waren en bleven. Beleefden.
Met ook die Bekende Alkmaarder. De man van de klompen die incognito was.
Tot de zanger van de Whiskeymo’s zijn cd ging aanprijzen: voor 15 euro…

ZEEPBEL

Niemand
kan de tranen zien
die ik heb vergoten;

niemand
kan ik zeggen hoe
ik, door jou
verraden,

mijn kinderjeugddroom
als een zeepbel
uiteen zag spatten;

niemand
kan ik kwalijk
nemen
dat het partnerschap
een andere
dimensie kent
dan vader- dan wel
moederschap;

niemand
mag het nageslacht
opschepen met
de wreedheid tussen partners;

als
niemand dat doet
hoef ik

niemand te verwijten;

als iemand dit doet
ben ik mijn jeugddroom

kwijt.

Ook de zeepbel ten einde vloog…