Da's pas goed praten! Vrije associatie deel III.

Goed, voor vandaag staat er ook weer eens het een en anders op het programma. Let wel anders. Want als het niet anders zou zijn, zou ik daar geen melding van hoeven maken, terwijl ik daar wel melding van maak. Zal bepaald niet beweren dat ik slim bezig ben (dat ben ik niet!) hooguit dat ik bezig ben mezelf bezig te houden opdat op een ander moment, waarop de tijd mij ontbreekt, ik de ander weet bezig te houden met de flauwekul die mij op een eerder moment bezighield. Het heeft veel weg van het bekende lood gewikkeld om dat oude ijzer, waardoor ik indirect ook nog eens ontwikkeld mijn naam naar voren laat komen.

De pompoenfair staat dit keer op het programma, maar het zal mij niet verbazen wanneer kale bassen een recital naar voren brengen. En waar bollenland dan wel weilanden voor een belangrijk deel de kleur bepalen, is er geenszins sprake van een grote stille heide, waarop hooguit een enkeling zich weet te verpozen. Waar ooit bijeenkomsten werden belegd, een poging werd ondernomen om tot teambuilding te komen dan wel het leed van alledag uiteindelijk met een copieuze maaltijd werd afgerond. Een plek van bezinning, een plek war een enkel bijtje zoemde, een enkel haasje zijn pad koos en konijntjes garant stonden voor de keuteltjes. Waar myxomatose een tol kwam eisen en het licht ’s nachts verdween.

De blinde de lamme in vervoering bracht bij het schijnsel van de maan. Neen, dan die pompoenen, waar je soep van kunt koken en waar een waxinelichtje de duisternis verdrijft. Halloween, wat wordt overschaduwd door de lampionoptocht op zeven oktober in Alkmaar en op elf november nog eens dunnetjes wordt overgedaan. En waar de tandarts zich met grote vreugde over de opengesperde monden buigt. En toch heeft dit wel wat. Was het alleen maar door het feit dat er een biologisch accent valt te bespeuren, het iets alternatiefs heeft en dromenvangers een deel van de kramen bevolken. En dat het mij in de regel verbaasd, hoe creatief mensen met materie om kunnen gaan. Want creativiteit kent nu eenmaal geen grenzen. Grenzen die er zij om opgerekt te worden, grenzen die altijd weer iets wakker maken dat doet denken aan dingen die verboden zijn. En waar het verbod geldt, daagt het diezelfde mens uit. Iets doen wat door de regel niet wordt toegestaan. Spanning, uitdaging en een mate van mysterie maken deel uit van dit geheel. En wanneer dit geheel wordt gelardeerd met andersoortige elementen… wie ben ik om daar een oordeel over te vellen. Geenszins rechter, laat staan scherprechter. Hooguit een observant, een waarnemer die zich achter een witte vlag verschuilt. De neutrale, de onpartijdige mens die geen oordeel uitspreekt. De voorbijganger, die we vaak opmerken wanneer wij elkaar hebben gepasseerd. En pas achteraf… ja, da’s pas goed praten!