Dat de Groote Kerk van alles…

Een ietwat schizoide opdracht, maar dat is Ton wel toevertrouwd! Slachtoffer, dader, rechter en beul tegelijk, wanneer ik word uitgenodigd om mijn eigen foto’s te gaan beoordelen. Zij komen in aanmerking voor een eerste, tweede en derde prijs en daar bovenop ook nog eens een publieksprijs. Hoe gek kun je het maken of wil je het maken wanneer de kou zich meester probeert te maken van je botten, de wind er alles aan doet om je resterende haren te laten wapperen, de ijsmuts de kale kruinen bedekt, en het fototoestel aan kracht gaat inboeten” Wanneer er ook nog eens een promotiefilmpje dient te worden gemaakt, waar je niet veel meer weet te vertellen dan dat de opdracht enigszins je pet te boven gaat. Een kwestie van wansmaak, dan wel dat je een beeld probeert vast te leggen die een ander waarschijnlijk totaal ontgaat. En het de bedoeling is om dit bij het aanstaande fotocafe ook nog eens van een toelichting dient te worden voorzien. En toch trappen wij daar gezamenlijk in. En toch worden de camera’s gericht op een enkel object of een poging ondernomen om iets van het perspectief in beeld te brengen. De worst die wordt voorgehouden en het competitie element dat naar voren komt. Alles lijkt ook dit keer beter dan niets, en wanneer dit alles zich op termijn in Koekenbier naar voren komt, ben ik nu reeds nieuwsgierig op welke plaats mijn beelden terecht zullen gaan komen. Kritisch kijken naar eigen werk heeft veel weg van dat eerder genoemde viertal, waarbij het mij op voorhand verdacht voorkomt wanneer je je eigen werk de hemel in gaat prijzen, gelijk die Groote Kerk op termijn de gelegenheid biedt om hoog naar de hemel via steigertrappen te klauteren opdat een vergezicht het hemelgewelf voor je opent. Om over het hemelse gerecht maar te zwijgen! Dat neemt niet weg dat ik toch wel wat prentjes heb weten te maken. Niet direct om over naar huis te schrijven, ik ben reeds thuis, maar meer om aan de gewenste opdracht te kunnen voldoen. En dat docent Ton decent zijn opdracht nog een aantal keren herhaalt, neemt niet weg dat de nodige vraagtekens bij zijn opdracht een vervolg kennen. Want vanuit welk perspectief kan de kerk als zodanig de blik werpen op dat wat wordt vastgelegd” Is dat de trap van De overdekte, is dat de onmogelijkheid om de kerk te beklimmen door middel van een regenpijp met uitsteeksels die afdoende zijn om een enkele poging te wagen, of is dat het gebed zonder einde dat zich zou kunnen voordoen, ware het niet dat de deuren dit keer gesloten blijven” En dat alles een keerzijde kent, de warme chocolademelk met slagroom dan wel de cognac die vergezeld gaat van een whisky, doet recht aan het koude lijf dat door een striemende wind wordt geteisterd. Waar het winkelend publiek het voor een belangrijk deel af laat weten, en waar de marktkramen een aanmerkelijk mindere omzet gaan draaien. Dat de Groote Kerk van alles ziet…