de dagelijkse gang

Schrijven. Maar blijven”! Ho maar! Stop er maar mee! Kom met iets nieuws! Of wees eens wat duidelijker. Maak de zaken voor ons wat zichtbaar! Helder desnoods. Maar kom nu eens keer. Praten! Nou vooruit dan maar.
Ja ik richt me tot jullie en krijg ternauwernood genoeg van het idee dat ik in jullie hoofden dring. Het geeft mij een prettig gevoel, ondanks het gegeven dat ik weet niet fysiek tot jullie door te kunnen dringen. De hand kan schudden. Mijn spieren kan spannen. Je in de ogen te kunnen kijken. Oprecht zeggen dat ik me daar wel bij voel.
Mijn lichaam op dit moment niet zo heel veel anders voelt. Misschien hooguit met een kleine beperking. Maar mogelijk dat naast die beperking de leeftijd een rol gaat spelen. Ik ooit de mogelijkheid had nee te kunnen zeggen tegen ‘Titje!’ maar dan een groter risico zou kunnen lopen. Ook nu zijn mogelijke risico’s niet uit te sluiten maar, relatief, meer onder controle te houden. En dat maakt me nog steeds wat zekerder terwijl de andere kant”
Waar moet ik mij op verlaten” Mijn ‘klapkast’ registreert van binnenuit, op een ander moment, valt dit van buitenaf te lezen! Wat valt nog meer van buitenaf te lezen” Gedrag misschien” Stemmingen” De overtuigde gang” De telgang misschien” De opgetuigde gang” De afgetuigde kerstboom” En januari. De voortgang van het licht. Een veranderd vergezicht”
De wetenschap dat gisteren, op velerlei plekken en locaties, weer gestart werd met het nieuwe jaar, een warm welkom werd geheten aan een kind in de luier en de oude man die zijn heil elders zocht waarbij mijn nieuwsgierigheid naar zijn verblijfplaats zich laat bevredigen, maar ik ook op zoek zou kunnen gaan naar een andersoortige uitdaging of mogelijk de ultieme uitdaging”!
Hoe zal dat verdergaan” Bijvoorbeeld tussen onderwijs en zorg. Wat zal Bijsterveldt nog meer weten te bedenken” Of zal Klink met klinkende munt proberen zijn begroting kort te sluiten. Want als Marja verpleegkundige A en daarna staatssecretaris kon worden, hoe zal haar kijk dan nu op onderwijs zijn” Steeds meer met minder” Steeds minder zorg en terug naar het verleden” Toen er ook een man en een halve paardenkop voor zorg mochten opdraven” Mensen zich gewillig alles lieten zeggen. Veelal achter de rug om communiceerden. En dit jaren en jaren achter elkaar. Decennia lang. En de pikorde wisten te continueren. Hoe lang heb ik eigenlijk ik deze combinatie vertegenwoordigt”! Maandag 1 april 1969 is zo’n moment. Toen de psychiatrie, daarna weer andere wegen en uiteindelijk het lesgeven. Zit er totaal niet meer in. Met pensioen weet je wel. Ik kan nu slechts als toeschouwer een mogelijke rol gaan spelen in mijn eigen fantasie. En laat ik het letterlijk afweten. Fysiek weet je wel. Psychisch ook. Uitgerangeerd. Of juist de leeftijd der sterken weten te behalen. Hoewel, of er op mijn leeftijd al sprake is van een ‘leeftijd der sterken”‘ Het is de bekende onvoorspelbaarheid van leven. De keuzes die mensen maken, soms door de omstandigheden gedwongen, soms omdat zich andere uitdagingen voordoen en de kansen worden genomen.
Kansen die je zelf kunt maken, naar je eigen hand kunt zetten, die je weet te stimuleren waardoor je jezelf kunt gaan exploreren. Je ongekende mogelijkheden zien te ontdekken. Niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar de teleurstelling die plek te gaan geven die nodig is om de rijkdom te onderkennen. Het niet voor mogelijk houden dat dit zich juist voor jou aan jou voordoet.
Gewoon weer overgaan tot de orde van de dag en de volgende woorden laten voor wat ze zijn:

SLEUR

Dagen van herhaling,

sleur van elke dag

opnieuw weer opstaan,

naar je werk gaan,

thuis de krant gaan lezen,

televisie aan, de avond

door te brengen met elkaar

de nacht naast elkaar

brengt de dagen door elkaar.

En als je dit besef hebt: weet dat 24 uur uit 1440 minuten bestaat. Laat het verder hier ook bij. Bedenk dat er nog ruim 360 dagen voor dit jaar ergens in petto liggen…
Toch dank ik je voor het feit dat ik ook vandaag wat woorden met je mocht delen.
De wetenschap echter dat jullie, fans van ‘heb je niet nog wat beters te doen”!’ aan de andere kant van dit scherm zit, schenkt mij de vreugde die ik nodig heb in mijn bestaan!
Ik kick daarop en dank daarvoor!
Neen, geen plaatjes! Ik zou toch spreken! Praten mag ook…