+ de derde!

Wie kan geen verhaal vertellen” Iedereen op een enkeling na. Ik noem die enkeling niet groepsgewijs
omdat dat verhaal aan het huidige internet is voorbehouden. Noem het Hyves en stel op een ander
moment paal en perk. Ontvriend! Want…
Voor je het goed en wel beseft weet heel de wereld wanneer en hoe laat je bijvoorbeeld naar het
watercloset bent geweest. Hoe lang, hoe veel en onder welke omstandigheden. Je poept en piest niet
meer maar bent constant aan het twitteren. Zoals ook ik mijn bijdrage aan dit geheel weet toe te voegen.
Het voegt echter niets toe en het geeft nog minder aan. Eigenlijk heeft het recht op nul en generlei
bestaan en toch weet ik dit vol te houden. Maar de keuze was niet makkelijk: het gerecht gevolgd door
gerechten en de muziek hielden danig huis. Maar ook dat ligt achter mij: ik kan me toch weer op dit
apparaat gaan richten. Bij deze dus.
Daar gaat het echter vandaag niet om. Het gaat vandaag meer om de indruk die ik heb of die ik heb
opgedaan. Van de afgelopen dagen. Dagen waarop ik minder heb gelopen. Dagen die zich wisten te
kenmerken door sneeuw en gladheid. Dagen waarin het ene alarm door het andere werd afgewisseld en
de dooi met rass” schreden door het land heenwaarde. De witte wereld die rap het groen tevoorschijn
toverde. Een witte kerst met een groen randje. En de dag van vandaag: geen derde kerstdag maar
meer een dag waarop de lestjes wederom die eerder genoemde bestemming zullen gaan halen.
Een target. Een doel op zich. Waarbij figuurpoepen een mogelijk onderdeel zou kunnen gaan worden.
Zo’n dag.

En juist zo’n dag biedt weer de mogelijkheid om iets te overdenken. Dus ter overdenking…

Tijd vraagt aandacht. Tijd vraagt bezorgdheid. Tijd van komen zie ik veelal weer gaan.
Tijd van vrolijkheid. En tijd van mistroostigheid. Tijd van weemoed en euvele moed.
Tijd van vastberadenheid. Tijd van besluitvorming. Tijd van rijpheid.
Tijd van momenten. Tijd voor tijd. Om tijd te nemen. Om tijd te geven.
Om tijd weer door te komen. Tijd.

Maar meestal stroomt tijd tussen de vingers door. Gelijk een handvol water zich niet laat vangen,
laat staan bewaren. Misschien wel opslubberen. Of liever gezegd:opslobberen.
Want slubberen kent dit apparaat natuurlijk niet.
Zo loop ik op de zaken vooruit, terwijl ik even achterom keek.
En valt de tijd kwijt. Of tenminste, als omschrijving vind ik dit wel een aardige. Of grappig desnoods.
Een soort van slobborowoskigevoel. Iets wat zich weer niet laat benoemen maar wel laat doorvoelen.
Zoiets waarvan je denkt dat het goede, per definitie discutabel, van een simpele eenvoud kan worden
voorzien. Omdat het simpelweg goed is.
En wat goed is hoef je alleen maar tot je te nemen.
Net zoiets als dat ik mijn alpinopet afneem voor die belangstellenden die ook hier weer tijd aan
wensen te spenderen.
Dus
ZO ZONDER ZORGEN

lijk je
als je kijkt
verscholen

zijn je ogen

een zonnebril
weerkaatst

zonnestralen

je shirt
hangt open

een verdwaalde
moedervlek
kwetsbaar

valt mijn oog

op het moment
verstorend
zo even

zonder zorgen
ben je.

Het was een zonovergoten roeitocht, toen. Tijdens een introductie kwam ik haar tegen: Astrid.
Ook zij leek zo zonder zorgen maar de zorgen die zij had, kwamen op een ander moment naar voren.
En toch was daar dit moment. Ik probeerde dit vast te leggen en aanschouwde de wereld op z’n kop.
Een omgekeerde kerstboom. Een kaarsje in een stuk. Een portret in zekere zin.

Zoals ik JU bij deez’ woorden van die andere foto’s voorzie: niet bij gebrek aan beter maar meer om
dat moment nog even terug te halen. Ook dat dus nu bij deze!