De Kunst van het Helen

Is het… de Kunst van het Delen of de Kunst van het Stelen”! Wie het weet kan een suggestie doen. Ik houd het, voor een deel, op het laatste. Met name wanneer ‘De Schreeuw’ van Munch terug te vinden valt in een bewerking van de fotograaf. Nu staat de wereldbol van de plagiaten, houd ik het erop dat van een mate van oorspronkelijkheid eigenlijk geen sprake kan zijn door de wetenschap dat ‘alles’ in zekere mate al is vastgelegd en dat het slechts de uitvoerenden zijn die daar een eigenheid aan weten toe te voegen. En juist om die eigenheid gaat het veelal. Misschien dat in de toekomst er een plek ontstaat die recht doet aan de ‘Kunst van het Helen’. Dat die zachte heelmeesters niet langer garant staan voor die stinkende wonden en dat het zelfregulerend proces van de mens in staat is om zich van velerlei kommer en kwel te bevrijden. Toekomstmuziek waarschijnlijk, maar ook toekomstmuziek dient een plaats te krijgen in het ‘geheel der dingen’. Waarmee de Kunst van het Helen ogenschijnlijk die plek heeft veroverd die deze toekomt… hoewel…

De schreeuw van Edvard Munch verdient toch nog enige aandacht. Simpelweg door de interpretatie die de fotograaf zich heeft weten te permitteren. Een kreet om aandacht, hulp desnoods. In een steeds roeriger wereld, waar massa executies an de orde van de dag zijn. Te gek voor woorden, worden het eenvoudigweg daden. Die dan ook nog eens de hele wereld overvliegen. In absolute zin. Mogelijk heeft de beeldenaar dit voor ogen gehad, toen hij zijn werk componeerde. Om de blikken van de willekeurige voorbijganger te vangen, zijn gedachten te prikkelen en voor een moment stil te staan bij de omstandigheden waaronder de mens vertoeft of is komen te vertoeven. Dan wordt de Kunst van het Stelen de Kunst van het delen opdat niet veel later de Kunst van het Helen zijn opwachting maakt…