De plank mis enzo…

Je weet maar nooit… hoe die haas een pad kiest, hoe die muis stampt en hoe die mug toch in een olifant verandert. Dat die koe nog even bah roept, dat die olifant trompettert en dat die mug irritant rond je oor blijft hangen. Dat die bij veelal zoemt en dat een wesp het niet kan nalaten om je alsnog te steken, met een allergische reactie als gevolg. Of dat je onder de stekels komt te zitten door de stekeligheden die de ander je doet toekomen. Of dat het venijn niet in de staart zit, maar zich veel eerder openbaart. Het is nu eenmaal niet altijd een poes die gevraagd wordt een list te bedenken… Want wat te denken van een fotografische opdracht om eens abstract werk in elkaar te gaan knutselen. Is het een kwestie van inzoomen op iets bekends en daar die eigen draai aan gaan geven, of kan het zo zijn dat het werken in abstractie nieuwe wegen gaat openen” Waar ooit schilders hun eigen draai in een andere tijd onder andere omstandigheden het voorspelbare achter zich lieten, waar Mondriaan en tijdgenoten een aparte stijl naar voren brachten en waar het lood zich niet langer meer met het ijzer kon verenigen, zo kijk ik vandaag tegen de opdracht van gisteren uit. Zaken uit een verband rukken en tegelijkertijd het object ook nog eens in beeld gaan brengen, de draai die ervoor kan gaan zorgen dat het concreet alledaagse zich in een onvoorspelbaar beeld naar voren gaat komen. En iedereen gaat fladderen. Pakt het toestel beet en weet niet veel meer dan het oog gericht op de camera met de werkelijkheid aan de loop te gaan. Van realisme naar objectueus abstractisme. Waarbij ik me realiseer dat ik op dit moment ook nog eens met niet bepaalde woorden ga bezighouden. Maar ook dat kan een vorm zijn in het kader van die eerder verstrekte opdracht. Het klinkt wat buitengewoon ondisciplinair, misschien wat scrupuleus maar ook dat is inherent aan het totaal der dingen. Want het zijn juist van die dingen die de dagelijkse voorzichzelfsprekendheden door een andere toon, van een andere intonatie kunnen voorzien waardoor een nieuwe compositie ontstaat. Dat is wat ik bedoel te zeggen en vaak sla ik dan nog de plank op een andere plek vast dan dat deze is bedoeld.