De tijd schreit… voort"!

Een smeltkroes. Van geuren, kleuren en geluid. Een kakofonie van elementen. Van stemmen, talen, fragmenten van zinnen en veelkleurige onzinnen. Van insmijters. Overhalers. De kou buiten die door binnen wordt buitengesloten. Van hallen. Van voorwerpen. Van bestuurbare helikopters. Van flikkerende, bellenblazende brandweerauto’s. Van geuren die zich dit keer niet laten besnuffelen. Van proeven en ruiken en de smaken die haaks op elkaar staan. Van het zoete van de spekkoek naar de droge Groninger worst. De kruidnagel die daar een rol in speelt. Het Midden- en Verre Oosten dat lonkt. De knipoog bij een kostuum dat een buikdanseres laat welven. En dat vermaledijde spijkeroverhemd, welke ik uiteindelijk nog scoor. De Turkse pizza, de Chinese bami voorzien van sate, het rundvlees en de kip. Maar dan in een oosters sausje gewikkeld. De cola om het geheel weg te spoelen. Beverwijk. Ooit de Oosterse markt genoemd en tegenwoordig simpelweg De Bazaar. De uitdragerij buiten, de flikkerende tintelingen binnen. Het is Pasen: maar daar valt binnen weinig van te merken. Hooguit dat meer mensen zich ophouden in de verschillende hallen, dan dat zij buiten van het weer genieten. Binnen is het goed toeven; buiten is het koud.
Overprikkeld. In die zin dat ik dit keer heb besloten om daar geen beelden vast te gaan leggen. Tenslotte zijn dit ook dagen waarbij inkeer aan de ene kant en de komst van de lente aan de andere een zeker moment van bezinning vragen. Niet dat ik dat andere keren ook niet laat plaatsvinden, maar een vorm van bezinning gepaard gaand met een wijze van bezinking, kan naar mijn idee op dit moment geen kwaad. Dus sluit ik deze woorden. Tijd om aan een overdenking te beginnen. Neem daar rustig de tijd voor. Nu een uur kwijt, straks een uur retour. De tijd schrijdt nog steeds voort!